Ήταν 26 Μαϊου του 2009 όταν ο σύντροφος και αγωνιστής της αριστεράς  Μιχάλης Παπαγιαννάκης άφηνε ορφανό τον χώρο της ανανεωτικής αριστεράς. Ο σύντροφος Μιχάλης Παπαγιαννάκης ήταν ένας άνθρωπου που όσο και να διαφωνούσες μαζί του ή και να συμφωνούσες, κέρδιζε την εμπιστοσύνη και την εκτίμηση σου από τι στιγμή που τον γνώριζες.

Πέθανε ο Μιχάλης Παπαγιαννάκης - ΤΑ ΝΕΑ

Είναι ενδεικτικό πως από τη μέρα που έφυγε από κοντά μας, μέχρι σήμερα κανένας μα κανένας φίλος ή εχθρός πολιτικός δεν μίλησε ενάντια στις ιδέες του και τις αξίες που εκπροσωπούσε. Αν λοιπόν μπορούμε να πούμε ότι ένας άνθρωπος εκτιμήθηκε ανεξαρτήτως αυτού που πρέσβευε, ήταν σίγουρα ο Μιχάλης. Ας θυμηθούμε όμως τον βίο του.

Ο βίος του Μιχάλη

Ο Μιχάλης Παπαγιαννάκης γεννήθηκε στις 19 Αυγούστου του 1941 στην Καλαμάτα. Ήταν ένα από τα παιδιά μιας γενιάς που γνώρισαν τον πόλεμο, την φτώχεια και την δυστυχία της τριπλής κατοχής και τις συνέπειες του εμφυλίου, που ακολούθησε. Ο Μιχάλης σπούδασε  Νομικά, Οικονομικές και Πολιτικές Επιστήμες σε Αθήνα, Μονπελιέ και Παρίσι.

Εργάστηκε ως καθηγητής και ερευνητής στο Πανεπιστήμιο του Παρισιού 2, στο Ινστιτούτο Διοίκησης Επιχειρήσεων του Ορσαί και στο Μεσογειακό Αγρονομικό Ινστιτούτο του Μονπελιέ. Έκανε έρευνες και μελέτες πάνω στη μεσογειακή οικονομία, την ΕΟΚ, την Κινεζική αγροβιομηχανία, την αλιεία στην Ελλάδα και άλλες, για λογαριασμό της ΕΟΚ, της ΓΚΑΤΤ και του ΟΗΕ, από το 1967 ως το 1987.

Υπήρξε επιστημονικός συνεργάτης στο Πάντειο και είχε συνεργαστεί και αρθρογραφήσει στο Βήμα, τον Οικονομικό Ταχυδρόμο, το Αντί, την Αυγή και τον Πολίτη. Επίσης μιλούσε Αγγλικά, Γαλλικά, Ισπανικά και Ιταλικά.

Η πολιτική του σταδιοδρομία

Ως το 1963 ήταν μέλος της ΕΔΑ. Κατά τη στρατιωτική χούντα (1967-1973) εντάχθηκε στη Δημοκρατική ‘Aμυνα. Υπήρξε ιδρυτικό μέλος της ΕΑΡ και μέλος της Κεντρικής Επιτροπής και της Εθνικής Γραμματείας της. Όταν το κόμμα του εντάχθηκε στο Συνασπισμό, ο Παπαγιαννάκης έγινε μέλος της Κεντρικής Πολιτικής Επιτροπής και εν συνεχεία της Πολιτικής Γραμματείας του, υπεύθυνος του Τμήματος Οικολογίας και Ποιότητας της Ζωής.

Το 1993 ήταν υποψήφιος για την προεδρία του κόμματος, όμως ηττήθηκε στην πρώτη ψηφοφορία και στήριξε το Νίκο Κωνσταντόπουλο που τελικά εξελέγη. Ο Παπαγιαννάκης είχε εκλεγεί ευρωβουλευτής με το ΣΥΝ στις ευρωεκλογές του 1989, του 1994 και του 1999.

Πρωταγωνίστησε στην υιοθέτηση από το ΣΥΝ της θέσης εναντίον της εκτροπής του Αχελώου και στη λήψη απόφασης από την Κεντρική Πολιτική Επιτροπή του ΣΥΝ εναντίον της διοργάνωσης των Ολυμπιακών Αγώνων στην Αθήνα το 2004, απορρίπτοντας την εισήγηση της πλειοψηφίας της Πολιτικής Γραμματείας του κόμματος.

Τον Ιούλιο του 2001 ήταν μέλος της αντιπροσωπείας του «Χώρου Διαλόγου και Κοινής Δράσης της Αριστεράς» που συμμετείχε στις διαδηλώσεις στη Γένοβα της Ιταλίας όπου τελούνταν η σύνοδος κορυφής των G8. Εκεί εκφώνησε ομιλία με κεντρικό σύνθημα «να επιβάλουμε στην παγκοσμιοποίηση της οικονομίας την παγκοσμιοποίηση της πολιτικής, της δημοκρατίας, των θεσμών, των δικαιωμάτων».

Το 2004 δεν είχε διεκδικήσει επανεκλογή στο ευρωκοινοβούλιο, επιθυμώντας να δραστηριοποιηθεί στο εσωτερικό πολιτικό σκηνικό. Στο 4ο Συνέδριο του Συνασπισμού (Δεκέμβριος 2004) ήταν ξανά υποψήφιος πρόεδρος του κόμματος, αλλά ηττήθηκε από τον Αλέκο Αλαβάνο. Στις εθνικές εκλογές του 2007 εκλέχθηκε βουλευτής στη Β’ Αθηνών, τρίτος σε σταυρούς μέσα στο κόμμα του.

Ανήκε στην τάση Ανανεωτική Πτέρυγα του Συνασπισμού, που μετά τον θάνατό του και με τη διάσπαση της, μετονομάστηκε σε πλατφόρμα 2010. Από τη διάσπαση της ανανεωτικής πτέρυγας προέκυψε η Δημοκρατική Αριστερά.

Η κηδεία του το 2009 πραγματοποιήθηκε στο δημοτικό νεκροταφείο Καλλιθέας, όπου εκφώνησαν επικήδειους ο πρόεδρος της Κ.Ο. του ΣΥΡΙΖΑ, Αλέκος Αλαβάνος, ο πρόεδρος της Βουλής Δημήτρης Σιούφας, η Βάσω Κιντή και ο Φώτης Κουβέλης.

Συμπεράσματα

Ο σύντροφος Μ. Παπαγιαννάκης ήταν ένας «οργανικός διανοούμενος» και αγωνιζόταν μαχητικά για το όραμα του δημοκρατικού και οικολογικού σοσιαλισμού. Ήταν ένας βαθύς γνώστης της εποχής του, των μεγάλων ζυμώσεων και των αντίστοιχων ρευμάτων του αριστερού, σοσιαλιστικού και οικολογικού κινήματος και μέχρι το τέλος της ζωής του έδινε τις μικρές και μεγάλες μάχες για την αριστερά της νέας εποχής, για τις ιδέες που νοιώθει ότι πρεσβεύει και ο γράφων το άρθρο, που είχε την τύχη να τον γνωρίσει στη δύση της ζωής του. Όσα μοιράστηκε μαζί μου με προβλημάτισαν και με βελτιώσαν τόσο σε πολιτικό, όσο και σε επαγγελματικά αλλά όσο και σε προσωπικό επίπεδο. Ο Μιχάλης ήταν ένας θησαυρός, ένας άνθρωπος που σε γοήτευε με την προσωπικότητά του και για αυτό θέλω να τον ευχαριστήσω.

Σ.Κ