Μιλάει στην κυριακάτικη «Αυγή» ο Πατρίκ Λε Ιαρίκ, πρόεδρος του ομίλου της ιστορικής εφημερίδας του Κομμουνιστικού Κόμματος Γαλλίας, της «Humanité», και μέχρι το 2019 δραστήριος ευρωβουλευτής. “Η άρνηση βοήθειας σε ένα ιδρυτικό μέλος όπως η Ιταλία (…) είναι μάλλον δείγμα αντίπαλων δυνάμεων που μάχονται μεταξύ τους παρά εθνών ενωμένων για κοινό μέλλον” λέει αναφερόμενος στην Ε.Ε.

iarik

Συνέντευξη στην Ελένη Τσερεζόλε για την ΑΥΓΗ

“Πρέπει να παρέμβουν οι λαοί. Κυρίως το αστικό προλεταριάτο, που σήμερα βρίσκεται χωρίς μάσκες, χωρίς τεστ στην πρώτη γραμμή για τη λειτουργία της χώρας, δείχνοντας ότι ο παγκοσμιοποιημένος καπιταλισμός, οι ελίτ του, χρεοκόπησαν, πρέπει να διεκδικήσει την εξουσία».

* Ζούμε μια νέα εποχή. Ορισμένοι πιστεύουν ότι στο εξής το νεοφιλελεύθερο δόγμα θα αποσταθεροποιηθεί περισσότερο, ότι οι δυνάμεις της Αριστεράς μπορούν να αλλάξουν τα δεδομένα υπέρ της εργασίας, της κοινωνικής αλληλεγγύης. Άλλοι όμως δεν συμμερίζονται αυτή την άποψη και θεωρούν ότι το μέλλον θα είναι πιο σκοτεινό λόγω έλλειψης οργανωμένης απάντησης κατά του νεοφιλελεύθερου, αυταρχικού δόγματος. Ποια η γνώμη σας;

Τα γεγονότα, όσο εντυπωσιακά κι αν είναι, δεν μπορούν μόνα τους να καθορίσουν το μέλλον. Στο επίκεντρο της πανδημίας διεξάγεται έντονος αγώνας.

Υπάρχουν δυνάμεις που θέλουν να επωφεληθούν από την κατάσταση για να προωθήσουν μια πιο προχωρημένη καπιταλιστική παγκοσμιοποίηση, έναν ψηφιακό καπιταλισμό, με την Amazon, την Google, και έναν υγειονομικό καπιταλισμό με νέες συγκεντρώσεις εργαστηρίων και επιχειρήσεων φαρμάκων, σε συνδυασμό με πλήρη ελευθερία για τον χρηματοπιστωτικό καπιταλισμό και τον δίδυμό του, τον καπιταλισμό της ενισχυμένης επιτήρησης.

Πρέπει να παρέμβουν οι λαοί. Κυρίως το αστικό προλεταριάτο, που σήμερα βρίσκεται χωρίς μάσκες, χωρίς τεστ στην πρώτη γραμμή για τη λειτουργία της χώρας, δείχνοντας ότι ο παγκοσμιοποιημένος καπιταλισμός, οι ελίτ του, χρεοκόπησαν, πρέπει να διεκδικήσει την εξουσία. Το θέμα γίνεται ακόμη πιο επείγον καθώς η υπερθέρμανση του περιβάλλοντος είναι πάντα εδώ και θα έλθουν και άλλες επιδημίες.

Ευτυχώς εμφανίστηκε κι ένα νέο φαινόμενο: η συλλογική διάσταση, που ξεδιπλώνεται μεταξύ των εργαζομένων και των ερευνητών, μπορεί να είναι η βάση της παγκόσμιας συνειδητοποίησης της ανάγκης για δημόσιες υπηρεσίες, της ματαιότητας της εμπορευματικής συσσώρευσης, των ανισοτήτων, της οικολογικής καταστροφής που είναι σε εξέλιξη.

Σε αυτές τις συνθήκες χρειάζεται να προωθήσουμε, σε κάθε χώρα, σε ευρωπαϊκή κλίμακα, τη δημιουργία ενός ευρέος προοδευτικού, οικολογικού μετώπου πολιτών, αντικαπιταλιστικής ή, καλύτερα, “μετα-καπιταλιστικής” πρωτοβουλίας. Δεν πρέπει να περιμένουμε.

* Σε ό,τι αφορά την Ε.Ε., ποια διδάγματα βγαίνουν από την πανδημία σε σχέση με τις αντιδράσεις χωρών όπως η Γερμανία έναντι των εργαλείων για την αντιμετώπιση της κατάστασης;

Ο ιός αποκαλύπτει φαινόμενα που προϋπήρχαν και η αδυναμία της Ε.Ε. έναντι της πανδημίας είναι ολοφάνερη. Το ότι η Ε.Ε. είναι πάνω απ’ όλα ένας χώρος εσωτερικού ανταγωνισμού για τη στήριξη της καπιταλιστικής παγκοσμιοποίησης αναδεικνύεται όλο και πιο ωμά. Ο ελληνικός λαός, μεταξύ άλλων, δοκιμάστηκε ήδη σκληρά από την πραγματικότητα αυτή.

Η στάση χωρών όπως της Ολλανδίας και, πίσω τους, της Γερμανίας είναι εξωφρενική ακόμη και από την άποψη της “ευρωπαϊκής ενότητας”. Η άρνηση βοήθειας σε ένα ιδρυτικό μέλος, όπως η Ιταλία, που έχει πληγεί σοβαρά από τον ιό και, ενώ έλαβε θαρραλέα αλλά ακριβά μέτρα, αντιμετωπίζει άρνηση προστασίας απέναντι σε μια προδιαγεγραμμένη κερδοσκοπία επί του δημόσιου χρέους της, είναι μάλλον δείγμα αντίπαλων δυνάμεων που μάχονται μεταξύ τους παρά εθνών ενωμένων για κοινό μέλλον.

Θα έπρεπε η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, αντί να πλημμυρίζει με ρευστότητα τις χρηματοπιστωτικές αγορές και τις τράπεζες, να τεθεί στη διάθεση των κρατών, των μόνων που εγγυώνται τη λαϊκή κυριαρχία, πολλαπλασιάζοντας τα αναπτυξιακά ταμεία για δημόσιες υπηρεσίες, βιομηχανία και γεωργία στο πλαίσιο ενός προγράμματος ανθρώπινης και περιβαλλοντικής ασφάλειας.

* Σχεδόν παντού, με λίγες εξαιρέσεις, διαπιστώνουμε ότι οι κυβερνήσεις διαχειρίζονται την κρίση επενδύοντας κυρίως στο “μένουμε σπίτι”, ενώ είναι πιο επιφυλακτικές στη στήριξη των δημοσίων συστημάτων Υγείας. Πώς εξηγείτε αυτή την προσέγγιση;

Όταν το “μένουμε σπίτι” είναι το μόνο μέτρο, αποτελεί το μόνο μέσο συγκάλυψης της διαχείρισης μίας έλλειψης. Το νοσηλευτικό προσωπικό, τα κρεβάτια των νοσοκομείων, εργαλεία ανάνηψης, τα φάρμακα, τα τεστ, οι μάσκες, όλα λείπουν για την εφαρμογή μιας αποτελεσματικής συνολικής στρατηγικής για την αντιμετώπιση της επιδημίας.

Αυτά είναι απόρροια των επιλογών των κυβερνήσεων που θεωρητικοποίησαν ως θετική τη μείωση των δημοσίων δαπανών εις βάρος της ανθρώπινης ζωής. Επέλεξαν εξαρχής το κεφάλαιο κατά του νοσοκομείου. Αυτό προσπαθούν σήμερα να κρύψουν περιστρέφοντας τα πάντα γύρω από το “μένουμε στο σπίτι”, που είναι βέβαια απαραίτητο, αλλά δεν μπορεί από μόνο του να μας κάνει να αποφύγουμε τις εκατόμβες. Αυτό το βλέπουν σήμερα όλοι οι λαοί.

Όλα είναι υπό συζήτηση. Οι λαοί πρέπει να τροφοδοτήσουν συζητήσεις και δράσεις για τον εκσυγχρονισμό των συστημάτων κοινωνικής ασφάλισης, για να κινηθούμε προς μηχανισμούς γενικής ανθρώπινης ασφάλειας για υγειονομική, διατροφική, περιβαλλοντική ασφάλεια, μέχρι την ασφάλεια της εργασίας σε συνδυασμό με μόνιμες δραστηριότητες και καταρτίσεις.

* Τι σημαίνει αυτή η πανδημία για την εξουσία του Μακρόν; Γι’ αυτό το είδος άσκησης εξουσίας όπου ο Πρόεδρος θεωρεί τον εαυτό του κάτι σαν τον… Δία;

Ο κ. Μακρόν χρησιμοποιεί πολύ πολεμοχαρές λεξιλόγιο για να κάνει να ξεχαστούν οι καταστροφικές του πολιτικές επιλογές, που αφορούν κυρίως το δημόσιο νοσοκομείο, όπου συνέχισε την πολιτική κατάργησης κλινών και νοσοκομείων. Αποφασίζοντας ότι είμαστε “σε πόλεμο” και επαναλαμβάνοντάς το άπειρες φορές προσπαθεί να βάλει τις βάσεις μιας “εθνικής ενότητας” με στόχο τη σιωπή σχετικά με τις δικές του ευθύνες του και εκείνες των φιλελεύθερων δογμάτων, με τα ψέματά του.

Ασκεί την εξουσία ως μονάρχης που κυβερνά σε κλειστό κύκλωμα. Ας μη ξεχνάμε ότι το κίνημα των ‘κίτρινων γιλέκων’ ασκούσε κριτική σε αυτή τη μοναρχική, αποκομμένη από την κοινωνική πραγματικότητα της χώρας, εξουσία. Στη Γαλλία δεν το έχουμε ξεχάσει. Με τη στάση του ο Μακρόν εκτίθεται και ξυπνά ένα ισχυρό δημοκρατικό αίσθημα για ισότητα και δικαιοσύνη, για διαφορετική χρήση του χρήματος, που μπορεί να πάει μακριά. Ο Δίας είναι ο “βασιλιάς Ήλιος”, αλλά μπροστά στο τόσο πολύ φως κινδυνεύει να τυφλωθεί…

* Σε ευρωπαϊκό επίπεδο ο Μακρόν μπορεί να ενσαρκώσει το αίτημα για επανίδρυση της Ε.Ε.;

Η λέξη “επανίδρυση” χρησιμοποιήθηκε κατά τις εκλογές του 2014, κυρίως από το ΚΚΓ, την Ενωτική Ευρωπαϊκή Αριστερά και το κόμμα της Ευρωπαϊκής Αριστεράς. Είναι διασκεδαστική η διαπίστωση ότι, μέσα στον πανικό τους, οι φιλελεύθεροι την υιοθέτησαν. Όμως ο κ. Μακρόν είναι εξουσιοδοτημένος για την εφαρμογή των συνθηκών του Μάαστριχτ και της Λισσαβώνας και όλων των ευρωπαϊκών Οδηγιών και Συστάσεων που στοχεύουν στην καταστροφή των κοινωνικών κατακτήσεων στην Ευρώπη.

Εφόσον έχουμε προσωρινή αναστολή των κανόνων αυτών των συμφώνων, ας πάμε πιο μακριά: ας αλλάξουμε αυτές τις συμφωνίες για να γράψουμε μια ευρωσυνθήκη κατανομής του πλούτου, έναν νέο τρόπο παραγωγής του, μέσα από μια νέα διαδικασία κοινωνικής και οικολογικής προόδου, δημοκρατικής συμμετοχής και συνεργασίας με τον Νότο.

* Ως διευθυντής του ομίλου της «Humanité» πώς διαχειρίζεστε τις συνέπειες της κρίσης, του εγκλεισμού στα σπίτια, στα έντυπα ΜΜΕ, που ήδη στη Γαλλία, όπως και στην Ελλάδα, βρίσκονται σε δύσκολη θέση;

Η βασική μου έγνοια, από την πρώτη μέρα, είναι η προστασία όλων των εργαζομένων και των συγγενών τους. Πλέον η επιδημία αποκαλύπτει το πόσο εύθραυστες δομικά είναι οι εφημερίδες και όλος ο κλάδος, κυρίως όμιλοι όπως αυτός της «Humanité», που δεν έχουν εξαρτήσεις από τις δυνάμεις του χρήματος.

Και στο θέμα αυτό πρέπει να είμαστε πολύ επιφυλακτικοί τούτη την περίοδο επιτάχυνσης της κυριαρχίας των μεγάλων χρηματοπιστωτικών και βιομηχανικών ή ψηφιακών ομίλων με πολύ σοβαρές επιπτώσεις στον πλουραλισμό της ενημέρωσης.

Ζητάμε τη δημιουργία ενός εθνικού ταμείου για τον πλουραλισμό του Τύπου. Χωρίς αυτό θα απειληθούμε σοβαρά. Με αυτή την ευκαιρία στέλνω θερμούς χαιρετισμούς στην εφημερίδα σας, τους αναγνώστες και τις αναγνώστριές σας.