28η Οκτωβρίου 1940: Όταν οι Έλληνες είπαν όχι στον φασισμό

Ήταν ξημερώματα της 28ης Οκτωβρίου του 1940, στην Ελλάδα υπήρχε η δικτατορία του Μεταξά η οποία αν και είχε παρόμοια χαρακτηριστικά με τις δικτατορίες του Χίτλερ και του Μουσολίνι, είπε το ιστορικό ΟΧΙ στο τελεσίγραφο της Ιταλικής κυβέρνησης, που απαιτούσε την ελεύθερη διέλευση των στρατευμάτων του Μουσολίνι από την Ελληνοαλβανική μεθόριο προκειμένου στη συνέχεια να καταλάβει κάποια στρατηγικά σημεία του Βασιλείου της Ελλάδος, (λιμένες, αεροδρόμια κλπ.), για ανάγκες ανεφοδιασμού και άλλων διευκολύνσεών του, στη μετέπειτα προώθησή του στην Αφρική.

Η ιστορία αυτή όπως γράφεται στις μέρες μας λέει ότι ο Μεταξάς δεν είπε ΟΧΙ αλλά αυτό σημαίνει πόλεμος. Ελάχιστη σημασία για μας βέβαια έχει τι είπε ο Μεταξάς στον Ιταλό πρέσβη Γκράτσι, σημασία έχει τι συνέβη μετά. Στις 3 π.μ στάλθηκε το έγγραφο στην κατοικία του Μεταξά, τρεις ώρες αργότερα οι πρώτες ορδές των μακαρονάδων μπαίναν στην ελληνική μεθόριο. Τους περίμενε όμως μια δυσάρεστη έκπληξη. Οι Ιταλοί θεωρούσαν πως σε λίγες μέρες μπορούσαν άνετα να κατακτήσουν την Ελλάδα αλλά απατήθηκαν οικτρά, οι Έλληνες όντας πολεμικός λαός και έχοντας λίγα έτη που εξήλθαν από τους πολέμους του Α’ Παγκοσμίου πολέμου, των βαλκανικών και της μικρασιάτικης εκστρατείας, ήταν έτοιμη να απαντήσουν.

Οι μέρες γίνανε μήνες για να μην πούμε και έτος, αφού τελικά η Ελλάδα καταλήφθηκε από τους Γερμανούς τον Μάιο του 1941. Ο Ντούτσε και ο άξονας υπέστησαν την πρώτη σθεναρή αντίσταση στο ευρωπαϊκό στερέωμα, ακολούθησαν οι Παρτιζάνοι, οι Άγγλοι και βέβαια οι Σοβιετικοί που εντέλει συντρίψανε τον εχθρό το 1944. Ο Ελληνικός στρατός αν και κατώτερος τεχνολογικά από τον Ιταλικό αμύνθηκε έναντι των επιθέσεων και ξεκίνησε την μεγάλη αντεπίθεση με εισχώρηση στα Αλβανικά εδάφη, φυγαδεύοντας τους Ιταλούς. Οι Έλληνες σε μικρό διάστημα κατέλαβαν το 1/4 της Αλβανίας (κατά σειρά τις πόλεις: Κορυτσά, Πόγραδετς, Άγιοι Σαράντα, Αργυρόκαστρο και Χειμάρρα).

Οι Ιταλοί από τα μετόπισθεν προσπάθησαν να αντεπιτεθούν αποτυχημένα και με λίγες εδαφικές εκτάσεις που μπόρεσαν να πάρουν πίσω, στην περιοχή της βόρειας Χειμάρρας. Δόθηκε σκληρός αγώνας και οι Έλληνες στην κυριολεξία μπορούσαν να πετάξουν τους Ιταλούς στην Θάλασσα, δεν το κάναν βέβαια και για αυτό μάλλον φαίνεται πως είχε ευθύνη η εγκρατής στάση του Μεταξικού καθεστώτος.

Τις πρώτες μέρες του Απριλίου, με την έναρξη της γερμανικής επίθεσης, οι Ιταλοί ξεκίνησαν και αυτοί νέα αντεπίθεση. Από τις 12 Απριλίου, ο Ελληνικός Στρατός άρχισε να υποχωρεί από την Αλβανία, για να μην περικυκλωθεί από τους προελαύνοντες Γερμανούς. Ακολούθησε η συνθηκολόγηση με τους Γερμανούς, στις 20 Απριλίου και με τους Ιταλούς, τρεις μέρες αργότερα, οι οποίες περαίωσαν τυπικά τον ελληνοϊταλικόγερμανικό πόλεμο ,που όμως δεν ολοκληρώθηκε παρά την συνθηκολόγηση.

Ο αντιστράτηγος Γεώργιος Τσολάκογλου, σε συμφωνία με άλλους στρατηγούς, αλλά χωρίς την εξουσιοδότηση του Στρατάρχη Παπάγου, αντικατέστησε τον Αντιστράτηγο Πιτσίκα και προσέφερε συνθηκολόγηση στον Ζεπ Ντίτριχ (Sepp Dietrich) στις 20 Απριλίου, κυρίως για να αποφύγει ατιμωτική παράδοση στους Ιταλούς. Οι όροι της παράδοσης αν και θεωρήθηκαν τιμητικοί, καθώς ο ελληνικός στρατός δε θα αιχμαλωτιζόταν, ενώ οι αξιωματικοί θα επιτρεπόταν να διατηρήσουν το ξίφος τους εξόργισαν τον Μουσολίνι που δεν ήθελε μονομερή παράδοση και μετά από πολλές διαμαρτυρίες στον Χίτλερ, η τελετή συνθηκολόγησης επαναλήφθηκε στις 23 Απριλίου, για να παρευρεθούν και εκπρόσωποι της ιταλικής πλευράς.

Στις 24 Απριλίου τα ιταλικά στρατεύματα επιτέθηκαν μαζί με τα γερμανικά στην Αττική, κοντά στην Αθήνα, ενώ οι ηττημένοι Βρετανοί ξεκίνησαν την αποχώρησή τους. Παράλληλα, η Βουλγαρία εισέβαλε στην Θράκη και κατέλαβε μια περιοχή γύρω από την Ξάνθη. Στις 3 Μαΐου, μετά την κατάληψη και της Κρήτης, έγινε μια θεαματική ιταλο-γερμανική παρέλαση στην Αθήνα για να εορταστεί η νίκη του Άξονα. Μετά τη νίκη επί της Ελλάδας και της Γιουγκοσλαβίας, ο Μουσολίνι ξεκίνησε να κομπάζει για τη νέα ιταλική Mare Nostrum («η θάλασσά μας», αναφερόμενος στη Μεσόγειο).

Το έπος της Αλβανίας συνέβαλλε στη νίκη των αντιαξονικών δυνάμεων

Αφού η Ελλάδα θεωρούνταν εύκολη που θα μπορούσε σε λίγες μέρες να καταληφθεί, αυτό έδινε την δυνατότητα στις δυνάμεις του άξονα να επιτεθούν στη Μόσχα και να είναι καλοκαίρι το οποίο θα διευκόλυνε την νίκη τους έναντι των Σοβιετικών, όμως η ηρωϊκή προσπάθεια των Ελλήνων ανέβαλλε την επίθεση των Γερμανών για τον Ιούνιο του 1941 με αποτέλεσμα όταν πια οι Γερμανοί βρίσκονταν στα πρόθυρα της κατάκτησης της Μόσχας να τους προλάβει ο Ρωσικός χειμώνας, δίνοντας ένα ατού στους Σοβιετικούς που με την ηρωϊκή αντεπίθεση τους τρέψαν σε φυγή το Γερμανικό στράτευμα, που κυνήγισαν μέχρι το Βερολίνο.

Ο μεταπολεμικός κόσμος που άλλαξε με την πτώση της ΕΣΣΔ το 1990 στηρίχθηκε στο σιδηρούν παραπέτασμα στο διαιρεμένο Βερολίνο και στον ψυχρό πόλεμο των δύο μεγάλων δυνάμεων. Αυτό γιατί ουσιαστικά οι Σοβιετικοί είχαν καταφέρει να κατακτήσουν στρατιωτικά αυτές τις περιοχές, τρέποντας σε φυγή τους Ναζί. Οι δυνάμεις του Μουσολίνι και του Χίτλερ  φάνταζαν ανίκητες, όμως οι Έλληνες δείξανε στις μεγάλες δυνάμεις πως αυτό δεν ισχύει. Το δώρο που πήραμε για τις υπηρεσίες αυτές προς την ανθρωπότητα ήταν τα Δωδεκάνησα, όμως αν σκεφτούμε πως η Τουρκία επέδειξε με την ουδετερότητα της πλήρη αδιαφορία της στο πολεμικό πεδίο, περιμένοντας ποιος θα νικήσει, έπρεπε να πάρουμε κάτι περισσότερο.

Μπορεί να πήραμε τα Δωδεκάνησα αλλά χάσαμε την Κύπρο και αν γίνουμε λίγο πιο εθνικιστές θα μπορούσαμε να πάρουμε εδάφη της Αλβανίας και της Βουλγαρίας που συνεργάστηκαν με τους κατακτητές. Η Ευρώπη οφείλει σε μας την νίκη της αλλά βέβαια οφείλει και στους Γερμανούς Ναζί την ίδρυση της ΕΕ. Μετά τον πόλεμο πολλοί συνεργάτες του Χίτλερ γίνανε δημοκράτες της Δυτικής Γερμανίας και ουσιαστικά συμβάλλανε στη δημιουργία της ΕΕ. Η αλήθεια κάποτε πρέπει να ειπωθεί.

Ποιοι ήταν οι ιδρυτές της ΕΕ?

Από την αρχή, ένας από τους κύριους χρηματοδότες της Ε.Ε ήταν η κυβέρνηση της Δυτικής Γερμανίας. Στις 24 Απριλίου 1964, οι βασικοί αρχιτέκτονες της «Ε.Ε. των Βρυξελλών» – όλοι τους ενεργά μέλη της κοινοπραξίας IG Farben / Ναζί κατά τη διάρκεια του Β ‘Παγκοσμίου Πολέμου – συναντήθηκαν στην έδρα της «Ε.Ε. των Βρυξελλών» σχετικά με το μέλλον της ευρωπαϊκής ηπείρου. Ποιοι ήταν αυτοί όμως?

  1.  Πρώτος ο Walter Hallstein που πριν και κατά τη διάρκεια του Β ‘Παγκοσμίου Πολέμου ο Hallstein είχε υπηρετήσει το ναζιστικό καθεστώς ως ένθερμος υποστηρικτής της ναζιστικής νομοθεσίας, και στο Πανεπιστήμιο του Rostock, Γερμανίας. Στις 23 Ιανουαρίου του 1939, τρία χρόνια μετά την έκδοση των ρατσιστικών νόμων της Νυρεμβέργης από ναζί συναδέλφούς του – και μόνο λίγους μήνες πριν την έναρξη της επίθεσης των ΝΑΖΙ στην Πολωνία μίλησε για τη μελλοντική ευρωπαϊκή νομοθεσία υπό γερμανική ηγεσία («Rechtseinheit Großdeutschlands »). Ο ίδιος δεν άφησε καμία αμφιβολία για την ιδεολογία που υπηρετούσε λέγοντας ότι: «. Ένας από τους πιο σημαντικούς νόμους (στις ναζιστικά κατεχόμενες ευρωπαϊκές χώρες) είναι ο νόμος για την προστασία του γερμανικού αίματος και τιμής»
  2. Ο Ludwig Erhard ήταν οικονομικός σύμβουλος της σύμπραξης Ναζί / IG Farben- . Ήταν ιδρυτής και επικεφαλής του χρηματοδοτούμενου από ΝΑΖΙ «Institut für Industrieforschung» («Ινστιτούτο Έρευνας Βιομηχανίας») από το 1942. Ήταν παντρεμένος με την αδελφή του Δρ Guth, ο οποίος ήταν επικεφαλής του περιβόητου «Reichsguppe Industrie»–επίσημος σύνδεσμος των Ναζί βιομηχάνων του γερμανικού Ράιχ. Το 1944, ο Erhard έγραψε το «Οικονομικά του Πόλεμου και αναδιάρθρωση του χρέους» (» Kriegsfinanzierung und Schuldenkonsolidierung «), μια μελέτη για την ανασυγκρότηση της οικονομίας σε μια μεταπολεμική Γερμανία.
  3. Ο Ludger Westrick ήταν πρόεδρος του διοικητικού συμβουλίου, πρόεδρος και αργότερα κεντρικός διαχειριστής των κρατικών «Vereinigte Industrie-Unternehmen AG» (VIAG) κατά τη διάρκεια της ναζιστικής περιόδου. Στη μεταπολεμική Γερμανία, ο Westrick εντάχθηκε στο Χριστιανοδημοκρατικό Κόμμα (CDU). Μέχρι το 1964  είχε διοριστεί επικεφαλής της γερμανικής Καγκελαρίας, μία από τις πιο ισχυρές θέσεις στο γερμανικό πολιτικό σύστημα. Σε αυτή τη λειτουργία έλεγχε όλες τις βασικές αποφάσεις της γερμανικής πολιτικής, συμπεριλαμβανομένων των οικονομικών, της εξωτερικής πολιτικής, των μυστικών υπηρεσιών, πολιτικά ταμεία, δημόσιες σχέσεις και την προπαγάνδα της μετα-ΒΠΠ γερμανικής κυβέρνησης
  4. Ο Karl Carstens ήταν ένας ενθουσιώδης οπαδός των Ναζί και εντάχθηκε στο SA το 1934. Ήταν εγγεγραμμένο μέλος του ναζιστικού κόμματος, το NSDAP από το 1940 . Το 1955 έγινε μέλος της γερμανικής Χριστιανοδημοκρατικής Ένωσης.
  5. Ο Karl-Günther von Hase προσχώρησε στην Βέρμαχτ , το γερμανικό στρατό του 1936.Συμμετείχε στο ναζιστική γερμανική εισβολή της Πολωνίας το 1939, στη Μάχη της Γαλλίας το 1940 και στην εισβολή της Ρωσίας κατά το 1941–1945 και παντρεύτηκε την κόρη ενός Ναζί Στρατηγού.

Ο Walter Hallstein ήταν ο πρώτος πρόεδρος της ευρωπαϊκής κομισιόν, σήμερα αυτή τη θέση κατέχει ο κύριος Γιούνγκερ. Τα συμπεράσματα δικά σας.

Advertisements

Οι Αριστερές δράσεις δημοσιεύουν κάθε σχόλιο. Θεωρούμε ότι ο καθένας έχει το δικαίωμα να εκφράζει ελεύθερα τις απόψεις του. Ωστόσο, αυτό δεν σημαίνει ότι υιοθετούμε τις απόψεις αυτές καθώς εκφράζουν αποκλειστικά τον εκάστοτε σχολιαστή. Τα συκοφαντικά ή υβριστικά σχόλια θα διαγράφονται χωρίς προειδοποίηση.

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.