14 Μαΐου 1966: Φεύγει από τη ζωή ο Λευτέρης Σταυρίδης (ΓΓ ΚΚΕ)

Ο Ελευθέριος (ή Λευτέρης) Σταυρίδης (Σηλυμβρία 1893 – 14 Μαΐου 1966) ήταν Έλληνας δημοσιογράφος, Γραμματέας της ΚΕ του ΚΚΕ την περίοδο 1925-1926 (2ος κατά σειρά) και βουλευτής το 1926, αργότερα αντικομμουνιστής και γραμματέας της ακροδεξιάς οργάνωσης Εθνική Ένωσις Ελλάς (ΕΕΕ ή 3Ε), και ένας από τους κύριους φορείς της αντικομμουνιστικής προπαγάνδας της εποχής.

Η βιογραφία του

Σύντομη όσο και πολυκύμαντη ήταν η πορεία του Λευτέρη Σταυρίδη στο ΚΚΕ, κατά τη διάρκεια της οποίας όμως έφτασε να γίνει μέχρι και γραμματέας της Κεντρικής του Επιτροπής, έστω και προσωρινά.

Γεννημένος στη Σηλυμβρία το 1893, φοιτά στη Μεγάλη του Γένους Σχολή στην Κωνσταντινούπολη και έπειτα στην Ριζάρειο Εκκλησιαστική Σχολή της Αθήνας, που την εποχή εκείνη, διοικεί ο θείος του Νεκτάριος Καραμπουρούνης. Διορίζεται υπάλληλος του Υπουργείου Εσωτερικών, όμως σχεδόν αμέσως επιστρατεύεται και στέλνεται στη Μακεδονία το 1915. Δυο χρόνια αργότερα, μεταφέρεται από τη Δράμα μαζί με όλους τους άνδρες της περιοχής στο Πλέβεν της Βουλγαρίας σε στρατόπεδο συγκέντρωσης, μέχρι την λήξη του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου.

Ελευθερώνεται τον Οκτώβριο του 1918, με τη συνθηκολόγηση της Βουλγαρίας και φτάνει στην Ελλάδα όπου τοποθετείται υπάλληλος στη Διοίκηση Ανατολικής Μακεδονίας, στη Δράμα. Λίγο αργότερα, εντάσσεται στο ΣΕΚΕ, ενώ στο δεύτερο συνέδριο του κόμματος είναι αντιπρόσωπος του τμήματος της περιοχής. Το 1921, επιστρατεύεται και πάλι, αυτή τη φορά για να σταλεί στη Μικρά Ασία. Εκεί μαζί με τους Πουλιόπουλο και Νίκολη, προβάλλουν τις θέσεις του ΣΕΚΕ ενάντια στη Μικρασιατική Εκστρατεία.

Με την κατάρρευση του μετώπου, επιστρέφει στην Αθήνα. Δουλεύει ως συντάκτης στον Ριζοσπάστη και δραστηριοποιείται στο Κίνημα των Παλιών Πολεμιστών, ενώ εντάσσεται και στην καθοδήγηση του κόμματος, λόγω και της ένδειας στελεχών που έχουν προκαλέσει οι συνεχείς φυλακίσεις. Εκλέγεται στην Κεντρική Επιτροπή του κόμματος το στο 2ο Έκτακτο Συνέδριο του 1923, ενώ στο 3ο επανεκλέγεται και πρωτοστατεί μαζί με τον Παντελή Πουλιόπουλο στην μετονομασία του κόμματος σε ΚΚΕ και την εκκαθάριση από «οπορτουνιστικά στοιχεία». Γραμματέας της ΚΕ του ΚΚΕ, θα γίνει τον Σεπτέμβριο του 1925, με τον τίτλο του «προσωρινού» αντικαθιστώντας τον Παντελή Πουλιόπουλο, ο οποίος είχε συλληφθεί από την δικτατορία του Παγκάλου.

Ως γραμματέας πια, θα προτείνει μια ευρύτερη και βαθύτερη συνεργασία με τον Κονδύλη, του οποίου το κίνημα έχει ανατρέψει την δικτατορία του Παγκάλου, κάτι που δεν δέχτηκε το κόμμα. Με την συμπλήρωση του ενός χρόνου από την ανάληψη της ηγεσίας του κόμματος, ο Σταυρίδης, αντικαθίσταται. Δυο μήνες αργότερα πάντως, στις εκλογές του 1926 είναι ένας από τους 10 βουλευτές που κατάφερε να εκλέξει το Κομμουνιστικό Κόμμα, το οποίο έλαβε 41.892 ψήφους και ποσοστό 4,38%.

Το 1928 θα διαγραφεί με τη μομφή της «φιλοαστικής παρέκκλισης». Μομφή που έσπευσε να… δικαιώσει, προσχωρώντας σχεδόν άμεσα στο Κόμμα Προοδευτικών Φιλελευθέρων του Καφαντάρη.

Παράλληλα, ο Σταυρίδης συμμετέχει ενεργά στην ίδρυση μιας ακροδεξιάς ομάδας με τον τίτλο «Εθνική Ένωσης Ελλάς», ενώ και στη συνέχεια όποια… ακροδεξιά «πέτρα» κι αν σηκώσει κανείς, θα τον βρει από κάτω. Συνεργάζεται με την δικτατορία του Μεταξά, ενώ στα χρόνια της κατοχής, διατελεί έχοντας εμπειρία από τον Ριζοσπάστη, στην εφημερίδα «Ακρόπολις» η οποία έχει ταχθεί στο πλευρό των κατακτητών ονομάζοντας «το δεύτερο όχι» δηλαδή την αντίσταση στους Γερμανούς «εγκληματικότερον του πρώτου», της αντίστασης δηλαδή, στους Ιταλούς.

Κρύβεται σε όλη τη διάρκεια του Εμφυλίου σε γνωστή κλινική από τον φόβο του για τους Κομμουνιστές, ενώ μετά την ήττα του Δημοκρατικού Στρατού, μετακομίζει στη Θεσσαλονίκη, όπου δημοσιογραφεί στις εφημερίδες, Μακεδονία και Ελληνικός Βορράς.

Το 1952, γίνεται διευθυντής του Ραδιοφωνικού Σταθμού Θεσσαλονίκης και την επόμενη χρονιά έρχεται στην Αθήνα, ως σύμβουλος του τότε αρχηγού του Γενικού Επιτελείου Στρατού, Σόλωνος Γκίκα. Στο μετεμφυλιακό κράτος, έχει βρει την θέση του, διδάσκοντας «προπαγάνδα και ιστορία του ΚΚΕ» προωθώντας δηλαδή το αντικομμουνιστικό κρατικό αφήγημα. Το 1953 εκδίδει το βιβλίο του «Τα παρασκήνια του ΚΚΕ».

Το 1958, τον βρίσκει σύμβουλο στο υπουργείο Προεδρίας της Κυβερνήσεως επί Καραμανλή, όπου παραμένει μέχρι το 1964. Κατά τη διάρκεια της εκεί θητείας του, θα πάρει μέρος στη συγκρότηση μιας μυστικής αντικομμουνιστικής ιδεολογικής επιτροπής, η οποία χρηματοδοτούνταν από την κυβέρνηση και είχε στόχο την ανακοπή της εκλογικής επιρροής της ΕΔΑ, που μόλις είχε αναδειχθεί αξιωματική αντιπολίτευση. Σ’ αυτή συμμετείχαν πρόσωπα όπως ο ίδιος ο μετέπειτα δικτάτορας Παπαδόπουλος, αλλά και ο Γιώργος Γεωργαλάς, ανανήψας κομμουνιστής, με αντίστοιχη δράση με εκείνη του Σταυρίδη, ο οποίος στη συνέχεια έγινε ο πρώτος εκπρόσωπος Τύπου της χούντας και πολύ αργότερα, λογογράφος του Πάνου Καμμένου, όπως αποκάλυψε ο ίδιος.

Ο Σταυρίδης θα κληθεί πίσω στο υπουργείο Προεδρίας της Κυβέρνησης, επί Στεφανόπουλου το 1966, όμως δεν θα προλάβει να αναλάβει καθήκοντα καθώς πεθαίνει στις 14 Μαΐου εκείνης της χρονιάς.

*Το άρθρο αυτό ανήκει στο αφιέρωμα για τους γενικούς γραμματείς του ΚΚΕ με αφορμή τα 100 χρόνια του κόμματος

Advertisements

Μια σκέψη σχετικά μέ το “14 Μαΐου 1966: Φεύγει από τη ζωή ο Λευτέρης Σταυρίδης (ΓΓ ΚΚΕ)

Οι Αριστερές δράσεις δημοσιεύουν κάθε σχόλιο. Θεωρούμε ότι ο καθένας έχει το δικαίωμα να εκφράζει ελεύθερα τις απόψεις του. Ωστόσο, αυτό δεν σημαίνει ότι υιοθετούμε τις απόψεις αυτές καθώς εκφράζουν αποκλειστικά τον εκάστοτε σχολιαστή. Τα συκοφαντικά ή υβριστικά σχόλια θα διαγράφονται χωρίς προειδοποίηση.

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.