21η Απρίλη 1967:50 χρόνια μετά ποιος να ξεχάσει

στις

Ζούμε στην εποχή που ακροδεξιές και φασιστικές ιδέες βρίσκουν έδαφος στην Ευρώπη και γενικότερα στον κόσμο. Τραμπ, Λεπέν, Βίλντερς, Χρυσή Αυγή και πολλοί άλλοι, με τις μικρές οι μεγάλες διαφορές τους συνθέτουν ένα σκηνικό από το παρελθόν, που έρχεται στο μέλλον. Σαν αριστεροί δεν τρομάζουμε, έχει ξαναγίνει, έχει ξαναγραφτεί η ιστορία και αν την έχουμε ξεχάσει, τότε είμαστε καταδικασμένοι να την ξαναζήσουμε. Ο Ελληνικός εθνικισμός βρήκε έδαφος  στην αδυναμία του πολιτικού κόσμου την 4η Αυγούστου του 1936, γνώρισε την μέγιστη έξαρση του κατά τα χρόνια της κατοχής και του εμφυλίου, είτε οι εθνικιστές ήταν δωσίλογοι ή έκαναν αντίσταση έναντι των Γερμανών αλλά δολοφονώντας πολλούς δημοκρατικούς πολίτες. Ναι έκαναν εγκλήματα οι κομμουνιστές αλλά είτε το θέλουν είτε δεν το θέλουν ως προς τα εγκλήματα η ζυγαριά γέρνει στα ακροδεξιά. Μια ακροδεξιά που φώλιαζε μέσα σε φιλοβασιλικά και δεξιά κόμματα της μετεμφυλιακής εποχής. Ήταν αυτή που δημιούργησε τα κατάλληλα προσχώματα για να έρθει το καθεστώς της 21ης Απρίλη του 1967, που πέρα από τα θύματά του, έδωσε την Κύπρο στους Τούρκους και αν κατάφερε κάτι θετικό ήταν να επιδείξει η πλειοψηφία του ελληνικού λαού τον αποτροπιασμό της για τους βασιλιάδες.

Μέσα από την τραγική ιστορία της δικτατορίας γεννήθηκε η μεταπολιτευτική Ελλάδα, η δημοκρατία, που άλλοτε κουτσή και άλλοτε ισχυρή βαδίζει σε αυτόν τον τόπο εδώ και 43 χρόνια. Για να μην φτάσουμε σε καθεστώτα τέτοια δεν πρέπει να ξεχνάμε, την αντίσταση, τα θύματα και τους παραλογισμούς μιας δικτατορίας που κλόνισε τον τόπο μας για 7 ολόκληρα χρόνια. Μέσα στα κρατητήρια της ΕΑΤ-ΕΣΑ μαρτύρησαν πολλοί αγωνιστές, που δεν ήταν όλοι αριστεροί και ούτε όλοι κομμουνιστές αλλά ήταν σίγουρα δημοκράτες. Για ποιόν να μιλήσουμε τώρα για τον Μουστακλή, που δεν μπόρεσε να ξαναμιλήσει ή για τον Παναγούλη που είπε μετά την απόπειρα δολοφονίας του Παπδόπουλου ότι :  Δεν επιδίωξα να σκοτώσω έναν άνθρωπο. Δεν είμαι ικανός να σκοτώσω έναν άνθρωπο. Επιδίωξα να σκοτώσω έναν τύραννο.

Μήπως να μιλήσουμε για τα θύματα του πολυτεχνείου που οι υποστηρικτές των ακροδεξιών ιδεοληψιών πιστεύουν ακόμα ότι δεν υπήρξαν. Ποιοι ήταν άραγε ο Διομήδης Κομνηνός ή ο Μιχαήλ μυρογιάννης, που δολοφονήθηκε από τα χέρια του Ντερτιλή με σφαίρα στο κεφάλι. Υπάρχουν άνθρωποι που τα ζήσαν τα γεγονότα, είναι η ηρωϊκή γενιά του πολυτεχνείου, του ΠΑΜ, του ΠΑΚ, του Ρήγα Φεραίου και άλλων οργανώσεων αριστερών και μη που υπήρξαν κατά τη διάρκεια αυτού του ανέκδοτου που λεγόταν δικτατορία. Μπορεί οποιοσδήποτε να αναρωτηθεί για πολλά, μπορεί να πει για παράδειγμα ότι υπήρξαν και θύματα βιαιοτήτων και μετά τη δικτατορία. Ναι αλλά από ποιους είναι το ερώτημα. Η απάντηση είναι απλή, επί το πλείστον από ιδεολογικούς απογόνους των φασιστικών ιδεών που φώλιασαν κατά καιρούς στα σώματα ασφαλείας και σε κόμματα δημοκρατικά δεξιά, όπως ο Καλαμπόκας, που δολοφόνησε τον Τεμπονέρα.

Σήμερα μεγάλη μερίδα αυτών των ανθρώπων βρίσκονται στην Χρυσή Αυγή, που συχνά πυκνά αναφέρεται στους συνταγματάρχες σαν ήρωες. Το έκανε άλλωστε πρόσφατα, όταν πέθανε σε ηλικία 103 ετών ένας εκ των προτεργατών της δικτατορίας, ο Στυλιανός Παττακός και όχι μόνο. Αν ψάξει κανείς το site της χρυσής αυγής με λέξεις που συνδέονται με το Απριλιανό πραξικόπημα, θα βρει πλούσιο υλικό ύμνων προς την δικτατορία.

Ας μιλήσουμε λοιπόν για τις πολιτικές διώξεις της δικτατορίας

Το 1967 το δικτατορικό καθεστώς προέβη σε σειρά στρατοδικείων ενώ χιλιάδες εξόριστοι, στην πλειονότητά τους αριστεροί, μεταφέρθηκαν στη Γυάρο. Ταυτόχρονα άρχισαν οι δολοφονίες των πολιτικών αντιπάλων. Ο Παναγιώτης Ελής ήταν ο πρώτος πολιτικός κρατούμενος ο οποίος δολοφονήθηκε από τη χούντα στον Ιππόδρομο, που είχε μετατραπεί σε προσωρινό στρατόπεδο συγκέντρωσης πολιτικών κρατουμένων, λίγα 24ωρα μετά το πραξικόπημα.

Η χούντα δεν συγχώρεσε τη θαραλλέα στάση του δικηγόρου Νικηφόρου Μανδηλαρά στη δίκη του ΑΣΠΙΔΑ. Τα όργανά της τον δολοφόνησαν και τον πέταξαν στη θάλασσα. Το πτώμα του, με βαριές κακώσεις, βρέθηκε σε ερημική ακτή της Ρόδου, λίγα χιλιόμετρα μακριά από το χωριό Γεννάδι, στις 22 Μαΐου του 1967. Ο Γιάννης Χαλκίδης δολοφονήθηκε από τα όργανα του καθεστώτος στη Θεσσαλονίκη, στις 5 Σεπτεμβρίου. Ο 15χρονος Βασίλης Πεσλής και η 25χρονη Μαρία Καλαβρού ήταν τα πρώτα θύματα των πραξικοπηματιών, καθώς δολοφονήθηκαν το πρωί της 21ης Απριλίου.

Στις 15 Νοεμβρίου άρχισε στο Έκτακτο Στρατοδικείο Αθηνών η πρώτη μεγάλη δίκη μελών αντιστασιακής οργάνωσης. Πρόκειται για τους 31 του Πατριωτικού Μετώπου (ΠΑΜ), το οποίο είχε συγκροτήσει αμέσως μετά την εκδήλωση του πραξικοπήματος ο Μίκης Θεοδωράκης. Στο ΠΑΜ συμμετείχαν κομμουνιστές και άλλοι αριστεροί. Ο πρόεδρος του Στρατοδικείου και ο βασιλικός επίτροπος επιλέχθηκαν από το δικαστικό σώμα καθώς η Δικαιοσύνη ήταν η μόνη από τις τρεις εξουσίες την οποία δεν είχε ανατρέψει η δικτατορία του στρατού. Αν και συνελήφθη, ο Μίκης Θεοδωράκης δεν συμπεριλήφθηκε μεταξύ των δικαζομένων επειδή η χούντα δεν επιθυμούσε να έχει στο εδώλιο ένα πρόσωπο με τέτοια διεθνή προβολή.

Κατά τη διαδικασία ο βασιλικός επίτροπος φρόντισε να εγκωμιάσει την επέμβαση του στρατού, πριν προτείνει βαριές καταδίκες των κατηγορουμένων. Τελικά το Έκτακτο Στρατοδικείο στις 21 Νοεμβρίου καταδίκασε σε ισόβια δεσμά τους Κώστα Φιλίνη και Ιωάννη Λελούδα και επέβαλε ποινές φυλάκισης από 1 έως 15 χρόνια σε άλλους 19 κατηγορούμενους, εκ των οποίων στους 13 με αναστολή, και αθώωσε δέκα. Στις 13 Νοεμβρίου το Πενταμελές Εφετείο Αθηνών επέβαλε πολύμηνες φυλακίσεις στους Λεωνίδα Κύρκο, Π. Παρασκευόπουλο και Αθανάσιο Τσουπαρόπουλο για παλαιά δημοσιεύματα της Αυγής, ενώ ο πρώην βουλευτής της Ένωσης Κέντρου Τάλμποτ Κεφαλληνός καταδικάστηκε για παλαιότερη περιύβριση εισαγγελικής αρχής.

Η καθαίρεση και σε ορισμένες περιπτώσεις φυλάκιση και εκτόπιση όλων των εκλεγμένων δημάρχων και κοινοταρχών της χώρας ήταν ένα από τα πρώτα μέτρα του δικτατορικού καθεστώτος. Σταδιακά άρχισε η αντικατάστασή τους με το διορισμό εγκαθέτων της χούντας στη θέση τους. Ο Αριστείδης Σκυλίτσης, που ορκίστηκε δήμαρχος Πειραιά στις 5 Αυγούστου, ήταν ο επιφανέστερος εξ αυτών. Έμεινε μάλιστα στην ιστορία και ως ο δημιουργός του εμβλήματος της χούντας.

Ας θυμίσουμε και τις ποινές που επέβαλλαν τα μεταπολιτευτικά δικαστήρια στους πρωταίτιος και στους βασανιστές της δικτατορίας

Στις 23 Αυγούστου του 1975, ο πρόεδρος του 5μελούς Εφετείου Αθηνών Γιάννης Ντεγιάννης εκφώνησε την υπ’ αριθμ. 477 απόφαση του δικαστηρίου το οποίο επέβαλε τις ακόλουθες ποινές:

  1. Γεώργιος Παπαδόπουλος: Στρατιωτική καθαίρεση και θάνατος.
  2. Στυλιανός Παττακός: Στρατιωτική καθαίρεση και θάνατος.
  3. Νικόλαος Μακαρέζος: Στρατιωτική καθαίρεση και θάνατος.
  4. Γρηγόριος Σπαντιδάκης : Στρατιωτική καθαίρεση και ισόβια.
  5. Γεώργιος Ζωιτάκης: Στρατιωτική καθαίρεση και ισόβια.
  6. Οδυσσέας Αγγελής: Στρατιωτική καθαίρεση και 20ετής κάθειρξη.
  7. Ιωάννης Λαδάς: Στρατιωτική καθαίρεση και 20ετής κάθειρξη.
  8. Δημήτριος Ιωαννίδης: Στρατιωτική καθαίρεση και ισόβια.
  9. Νικόλαος Ντερτιλής: Στρατιωτική καθαίρεση και ισόβια.
  10. Μιχαήλ Μπαλόπουλος: Στρατιωτική καθαίρεση και ισόβια.
  11. Μιχαήλ Ρουφογάλης: Στρατιωτική καθαίρεση και ισόβια.
  12. Κωνσταντίνος Παπαδόπουλος: Στρατιωτική καθαίρεση και ισόβια.
  13. Κωνσταντίνος Ασλανίδης: Ερήμην σε ισόβια.
  14. Αντώνιος Λέκκας: Ισόβια.
  15. Γεώργιος Κωνσταντόπουλος: Ισόβια.
  16. Δημήτριος Σταματελόπουλος: Ισόβια.
  17. Στέφανος Καραμπέρης: Ισόβια.
  18. Ευάγγελος Τσάκας: Ισόβια.
  19. Νικόλαος Γκαντώνας: Ισόβια.
  20. Θεόδωρος Θεοφιλογιαννάκος: Ισόβια. (Ο Θεοφιλογιαννάκος παραπέμφθηκε και στη Δίκη των βασανιστών).
  21. Ερήμην σε ισόβια καταδικάσθηκαν επίσης οι Ιωάννης Παλαιολόγος και Πέτρος Κωτσέλης.
  22. Από τους υπόλοιπους καταδικασθέντες, σε έξι επιβλήθηκαν ποινές από 20ετούς καθείρξεως μέχρι 5ετούς φυλακίσεως, ενώ οι Αλέξανδρος Χατζηπέτρος, Κωνσταντίνος Καρύδας και έξι ακόμη κηρύχθηκαν αθώοι.

Σημειώνεται ότι ο τότε πρωθυπουργός Κωνσταντίνος Καραμανλής, με απόφασή του, μετέτρεψε τις θανατικές ποινές σε ισόβια.

Η δίκη των βασανιστών της δικτατορίας

Η πρώτη δίκη των βασανιστών άρχισε στις 7 Αυγούστου του 1975, με βασικούς κατηγορούμενους τους Θεόδωρο Θεοφιλογιαννάκο (διοικητή της ΕΑΤ-ΕΣΑ), Νικόλαο Χατζηζήση, Σπανό, Τσάλα, Κόφα κ.α. και το αποτέλεσμά της ήταν καταδικαστικό για περίπου το ήμισυ των κατηγορουμένων, στους οποίους επιβλήθηκαν, σχετικά, με βάση τα αδικήματα για τα οποία παραπέμφθηκαν, ελαφρές ποινές κάθειρξης.

Σε ξεχωριστή δίκη (δεύτερη) η οποία έλαβε χώρα και πάλι στον Κορυδαλλό από τις 13 Οκτωβρίου έως στις 9 Δεκεμβρίου του ίδιου έτους παραπέμφθηκε, μεταξύ άλλων βασανιστών, ο Μιχαήλ Πέτρου. Μια ακόμη παρόμοια δίκη για τους βασανιστές Ευάγγελο Μάλλιο, Πέτρο Μπάμπαλη, Καραπαναγιώτη, Κραβαρίτη κ.α. άρχισε στη Χαλκίδα στις 11 Νοεμβρίου, ενώ παρόμοια διαδικασία ξεκίνησε στο Τριμελές Πλημμελειοδικείο Πατρών, στις 15 Δεκεμβρίου 1975.

Οι Μάλλιος και Μπάμπαλης κηρύχθηκαν αθώοι, αλλά αργότερα δολοφονήθηκαν από τρομοκρατικές οργανώσεις, ο πρώτος στις 14 Δεκεμβρίου του 1976 από την οργάνωση «17 Ν» και ο δεύτερος στις 31 Ιανουαρίου του 1979 από την οργάνωση «Ιούνης ’78». Κατά τη διάρκεια των ακροαματικών διαδικασιών, οι μαρτυρίες που κατατέθηκαν από πρώην στελέχη των ΕΑΤ-ΕΣΑ κλπ υπηρεσιών του καθεστώτος, έφεραν στο φως τις λεπτομέρειες της εκπαίδευσης των βασανιστών, η οποία τους μετέτρεπε σε πειθήνια όργανα της δικατορίας που βιαιοπραγούσαν έναντι των συλληφθέντων αντιπάλων της (δήθεν) επαναστατικής κυβέρνησης, χωρίς να αντιμετωπίζουν τύψεις συνείδησης, λόγω προηγούμενης πλύσης εγκεφάλου με μισαλλόδοξη κατεύθυνση, στην οποία είχαν υποβληθεί και οι ίδιοι.

Η μόνη δίκη που δεν έγινε ποτέ και ποτέ δεν μαθεύτηκε η αλήθεια είναι αυτή της Κύπρου, δηλαδή της εσχάτης προδοσίας(πραξικόπημα – Κυπριακό) και της στάσης που βάρυναν τους πρωταίτιους της δικτατορίας. Δεν είχε ληφθεί καμία πρόνοια από την κυβέρνηση της «Εθνικής Ενότητας» υπό τον Κωνσταντίνο Καραμανλή, για τα αντίστοιχα της αιματηρής καταστολής της εξέγερσης του Πολυτεχνείου και των βασανισμών των πολιτικών κρατουμένων, η διαδικασία από την εκτελεστική και τη δικαστική εξουσία της μεταπολίτευσης κινήθηκε αυτεπάγγελτα.

Ποιος να ξεχάσει άραγε?

Και όμως κάποιοι επιμένουν στον ηρωισμό των δικτατόρων, άλλοι μιλάνε για ψέμματα των κομμουνιστών. Έλα μου ντε που όμως δεν βασανίστηκαν μόνο κομμουνιστές από την δικτατορία. Μην ξεχνάμε το χθες γιατί θα έρθει ως τραγωδία στο σήμερα και θα μας κατασπαράξει με νέα εγκλήματα με νέους αντιστασιακούς και αντιφασίστες. Ο Παύλος φύσσας άλλωστε, όπως και άλλοι που τόλμησαν να μιλήσουν για τους φασίστες βρήκαν τραγικό θάνατο.

Φιλοσοφώτερον και σπουδαιότερον ποίησις ιστορίας εστίν: η μεν γαρ ποίησις μάλλον τα καθόλου, η δ᾽ ιστορία τα καθ᾽ έκαστον λέγει.

Αριστοτέλης, 384-322 π.Χ., Αρχαίος Έλληνας φιλόσοφος

Αριστερή Πένα

Advertisements

Οι Αριστερές δράσεις δημοσιεύουν κάθε σχόλιο. Θεωρούμε ότι ο καθένας έχει το δικαίωμα να εκφράζει ελεύθερα τις απόψεις του. Ωστόσο, αυτό δεν σημαίνει ότι υιοθετούμε τις απόψεις αυτές καθώς εκφράζουν αποκλειστικά τον εκάστοτε σχολιαστή. Τα συκοφαντικά ή υβριστικά σχόλια θα διαγράφονται χωρίς προειδοποίηση.

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s