Εκδήλωση παρουσίασης της έκδοσης του Απολογισμού 2014-2016 για τα δύο χρόνια κοινοβουλευτικής δράσης στο Ευρωκοινοβούλιο

στις

Μεγάλη εκδήλωση στο ΤΙΤΑΝΙΑ με παρουσία του Αλέξη Τσίπρα και χαιρετισμό του βέβαια. Ενδιαφέρον αυτής της εκδήλωσης είναι ότι ο Κουβέλης έκατσε κοντά-κοντά με τον Τσίπρα κάτι σαν μια αγκαλιά. Έμμεσα άλλωστε ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ τον κάλεσε για συμπόρευση χωρίς προφανώς να αναφερθεί στην τάση του αλλά με το γενικόλογο και κλισέ θα λέγαμε, όλες οι ευρωπαϊκές προοδευτικές δυνάμεις πρέπει να συμπορευθούν (πράσινοι,αριστεροί, σοσιαλδημοκράτες) και μιας για τους σοσιαλδημοκράτες είναι δύσκολο σε ότι αφορά την Ελλάδα τουλάχιστον, αναφέρθηκε για εκείνες τις προοδευτικές τάσεις των κομμάτων αυτών, για τις κινήσεις και αυτούς που ονειρεύονται να βγάλουν την Ευρώπη από τα συντηρητικά πλαίσια.

Αυτό όμως που μας έμεινε από την συγκεκριμένη εκδήλωση είναι μια φράση του Ηλία Νικολακόπουλου, όπου αναφέρθηκε  στο προλετάριοι όλων των χωρών ενωθείτε και έδωσε την εξήγηση που μας βρίσκει σαφώς συμφωνούντες μαζί του, ότι οι προλετάριοι πρέπει να βγάλουν τον συντηρητισμό και τις εθνικές ιδέες από πάνω τους και να ενωθούν στον κοινό αγώνα για τον σοσιαλισμό. Σήμερα για εμάς τους ανθρώπους της ανανεωτικής αριστεράς είναι κυριολεκτικά σουρεάλ να πιστεύεις στον σοσιαλισμό, αλλά μπορείς να πιστέψεις στην στροφή προς αυτόν, δηλαδή την προοδευτική επεξεργασία και επίλυση των κοινωνικών προβλημάτων με σκοπό την αποδιέγερση των καπιταλιστικών προτύπων από τα κοινωνικά στρώματα με σκοπό την απεμπλοκή από τον στείρο συντηρητισμό και την στροφή προς τον ρεαλιστικό Μαρξισμό.

Αυτά πιστεύουμε εμείς και βέβαια δεν θα μπορούσαμε να μην αναφερθούμε σε κάτι που ειπώθηκε και έχει να κάνει με την ιστορική ευθύνη της αριστεράς, τότε που ο καπιταλισμός στράφηκε στα όπλα στην περίοδο μεταξύ πρώτου και δεύτερου παγκοσμίου πολέμου που διαδραματίστηκε κυρίως στο ευρωπαϊκό έδαφος, τότε και η αριστερά στράφηκε στα όπλα. Όμως απέτυχε γιατί δυστυχώς όταν η Ευρώπη στράφηκε στην ειρήνη και ακούστηκε εκείνο το αλησμόνητο περί Ηνωμένων Πολιτειών της Ευρώπης η αριστερά συνέχισε τον πόλεμο και έχασε. Για να χτιστούν όμως οι Η.Π.Ε χύθηκε αίμα όχι μόνο στους πολέμους αλλά και στις εξορίες, στα βασανιστήρια. Εκεί κάπου εφάνηκε η ανανεωτική αριστερά, αυτή που μίλησε για δημοκρατία και στην Ελλάδα σε πολύ μεγάλο βαθμό και για μεγάλη σχετικά περίοδο εκπροσωπήθηκε από το ΚΚΕ Εσωτερικού και τις μετεξελίξεις του. Τα πρόσωπα είναι γνωστά, αναφέρθηκαν βέβαια στην εκδήλωση, αλλά αυτό που πρέπει να μην ξεχνάμε, είναι πως στην περίοδο της χούντας άλλοι αγωνιζόντουσαν στην Ελλάδα για την δημοκρατία με όσο πιο ειρηνικό τρόπο μπορούσαν και άλλοι στα μπαρ της Γαλλίας φτιάξανε την ένοπλη επαναστατική δράση, τον ΛΑΕ που μετεξελίχθηκε στον ΕΛΑ και την 17ν στην Ελλάδα και που το μόνο που κάνανε ήταν να προσφέρουν επιχειρήματα στην αστική τάξη για αποτροπή από τις ιδέες της αριστεράς, κάτι που ο ΣΥΡΙΖΑ με όλα του τα στραβά και τα ανάποδα προφανώς παλεύει για να μετουσιωθεί στην Ελληνική κοινωνία. Δεν είναι ο ΣΥΡΙΖΑ οι μπαχαλάκηδες ούτε οι τρομοκράτες, τα έχει απορρίψει χρόνια η ανανεωτική αριστερά αυτά, προφανώς όμως ως μαζικό κόμμα μπορεί να έχει και από αυτά στους κόλπους του, όμως δεν είναι ο εκπρόσωπος αυτών, όπως προσπαθεί το αστικό κράτος να αποδείξει.Αυτά περίπου είναι τα σχόλια μας 

Ας δούμε όμως τι είπε ο Αλέξης Τσίπρας στον χαιρετισμό του

Διαβάστε την ομιλία του προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ

Κυρίες και κύριοι,

Συντρόφισσες και σύντροφοι,

αγαπητέ φίλε και σύντροφε Δημήτρη,

είναι μεγάλη η χαρά μου που συμμετέχω στη σημερινή εκδήλωση σε μια κατάμεστη αίθουσα που δηλώνει το μεγάλο ενδιαφέρον για τα κρίσιμα  ζητηματα που αντιμετωπίζει η Ευρωπαϊκή Ένωση.

Μια εκδήλωση που έχει ως αφορμή τον απολογισμό μιας γόνιμης διετίας της Αριστεράς στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο. Σε μια ιστορική στιγμή, όπου η Ευρώπη κινείται στην κόψη του ξυραφιού.

Και τι δεν έγινε αυτή τη διετία, τόσο στην Ελλάδα όσο και στην Ευρώπη.

Εξελίχθηκαν τρεις κρίσεις παράλληλες (οικονομική, προσφυγικό, ασφάλεια), στο επίκεντρο δύο εκ των οποίων βρέθηκε η χώρα μας. Πρώτη φορά η Αριστερά ανέλαβε τη διακυβέρνηση σε μια χώρα του ευρωπαϊκού πυρήνα. Πραγματοποιήθηκε μια μετωπική σύγκρουση με την ευρωπαϊκή νομοτέλεια της λιτότητας.

Διεξάχθηκαν ένα δημοψήφισμα και δύο εκλογικές αναμετρήσεις νικηφόρες για τον ΣΥΡΙΖΑ.

Παράλληλα, γίναμε μάρτυρες της ραγδαίας ανόδου του ευρωσκεπτικισμού στην Ευρώπη – όχι από τα αριστερά αλλά από τα δεξιά.

Και επιπλέον, μια προσφυγική κρίση που οδηγεί την Ευρωπαϊκή πολιτική ηγεσία σε παράλυση.

Και, βεβαίως, ένα δημοψήφισμα-σοκ υπέρ της εξόδου της Βρετανίας από την ΕΕ.

Και ξάφνου όλοι αρχίζουν να συνειδητοποιούν ότι ο κίνδυνος της Ευρώπης δεν είναι όσοι αμφισβητούν ανόητους κοινούς κανόνες που δε λειτουργούν και ζητάνε να αλλάξουνε.

Αλλά όσοι αμφισβητούν κοινές αξίες. Όπως η αλληλεγγύη, η δημοκρατία, ο διαμερισμός της ευθύνης και των βαρών.

Όλοι αρχίζουν να συνειδητοποιούν ότι ο κίνδυνος για την Ευρώπη δεν είναι ο ΣΥΡΙΖΑ, που πρέπει κατά Σόιμπλε, να τιμωρηθεί επειδή θέλει να αλλάξει την Ευρώπη. Αλλά οι λαϊκιστές της δεξιάς και η ακροδεξιά που δε θέλει να αλλάξει αλλά να διαλύσει την Ευρώπη.

Και το λέει καθαρά.

Βρισκόμαστε λοιπόν σε μια πολύ κρίσιμη καμπή για το μέλλον της Ευρώπης, καθώς εξελίσσεται μια αναμέτρηση καθοριστική σε όλα τα επίπεδα – πολιτικό, κοινωνικό και ταξικό – ανάμεσα στις προοδευτικές και τις συντηρητικές δυνάμεις, για το μέλλον της Ευρώπης. Για αυτό και πρέπει να συνειδητοποιήσουμε όλοι όσοι στην Ευρώπη κατατάσσουμε εαυτούς στις δυνάμεις που σπρώχνουν τον τροχό της Ιστορίας προς τα μπρος, δεν έχουμε το δικαίωμα να λειτουργούμε τόσο κατακερματισμένα όσο κατακερματισμένη είναι η σημερινή Ευρώπη.

Και θέλω σε αυτό το σημείο μιλήσω για τον ΣΥΡΙΖΑ ως σημείο αναφοράς σε πανευρωπαϊκό επίπεδο σε αυτή τη προσπάθεια.

Ο ΣΥΡΙΖΑ που δύο χρόνια πριν παρουσιάζονταν ως ο δαίμονας του αντιευρωπαϊσμού. Σήμερα είναι ένα γόνιμο μπόλι.

Όπως η μάχη μας τη περίοδο της διαπραγμάτευσης μπόλιασε το αίτημα για τερματισμό της λιτότητας και για σεβασμό στη δημοκρατία.

Έτσι και ο ΣΥΡΙΖΑ και η Ευρωκοινοβουλευτική του Ομάδα με επικεφαλής τον Δημήτρη, είναι η μαγιά, για έναν αναγκαίο διάλογο ανάμεσα στις δυνάμεις της ευρωπαϊκής Αριστεράς, της Πράσινης Αριστεράς και της ευρωπαϊκής Σοσιαλδημοκρατίας.

Πρέπει οι προοδευτικές και αριστερές δυνάμεις, να συνεννοηθούμε γιατί πρέπει να δουλέψουμε από κοινού για μια μεγάλη και αναγκαία πολιτική στροφή για την Ευρώπη.

Γιατί με την προσκόλλησή του στο νεοφιλελεύθερο σχέδιο οικονομικής οργάνωσης, το ευρωπαϊκό οικοδόμημα κλονίζεται και το συλλογικό όραμα για την ευρωπαϊκή προοπτική ξεθωριάζει.

Κινητοποιεί λίγους και συνεγείρει λιγότερους. Η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν θα υπάρξει αν δεν αλλάξει. Γιατί οι τρεις κατ’ εξοχήν ευρωπαϊκές κρίσεις στις οποίες αναφέρθηκα: η οικονομική, η προσφυγική και η κρίση ασφαλείας έχουν έναν κοινό παρονομαστή: την απουσία ουσιαστικής ευρωπαϊκής αλληλεγγύης. Την κατίσχυση της λογικής: «όχι στη δική μου αυλή» και ο «καθένας μόνος του». Με αυτή τη λογική, όμως, όλοι μαζί βουλιάζουμε στην ανεργία, την φτώχεια και τον κοινωνικό αποκλεισμό. Και όλοι μαζί απειλούμαστε από την  ξενοφοβία, το λαϊκισμό και το μίσος για το συνάνθρωπο της ευρωπαϊκής ακροδεξιάς.

Η διαδικασία λοιπόν που ξεκίνησε με τη Διακήρυξη της Μπρατισλάβας και θα ολοκληρωθεί στη Ρώμη το Μάρτιο του 2017, στην επέτειο των 60 χρόνων από την υπογραφή της Συνθήκης της Ρώμης, είναι η τελευταία ευκαιρία της Ευρώπης για να παραμείνει ενωμένη. Και, γι’ αυτό, η συνέχεια αυτής της διαδικασίας θα πρέπει να είναι εμπνευσμένη, τολμηρή και ελπιδοφόρα.

Οφείλει να αντιστοιχηθεί με την απαίτηση της εποχής και να ανταποκριθεί στην πρόκληση της Ιστορίας. Η Ρώμη, το Μάρτη του 2017, πρέπει να οριοθετήσει μια νέα συμφωνία για την Ευρώπη, πολιτικά ισοδύναμη της Συνθήκης της Ρώμης.

Ένα οραματικό και στρατηγικό σημείο αναφοράς για το κοινό μας μέλλον.

Μια πυξίδα για την ουσιαστική επανίδρυση της Ευρώπης.

Γι’ αυτό, έως τη Ρώμη, θα πρέπει να έχουμε συμφωνήσει σε πρωτοβουλίες εμβάθυνσης της Ευρωπαϊκής Ένωσης, ώστε, τουλάχιστον ο στενός πυρήνας της, η Ευρωζώνη, να γίνει πιο λειτουργικός και περισσότερο δημοκρατικός.

Να έχουμε εξειδικεύσει τα βήματα για την κοινωνική Ευρώπη, τη δημοσιονομική ένωση και, παράλληλα, τη διεύρυνση του δημοσιονομικού χώρου των κρατών-μελών.Και ταυτόχρονα να έχουμε προχωρήσει σε αποφασιστική αντιμετώπιση τουλάχιστον στις δύο εκ των τριών κρίσεων.

Στην προσφυγική κρίση, που σημαίνει διαφύλαξη της Συμφωνίας ΕΕ-Τουρκίας και άρα δημιουργία νόμιμων δρόμων για τους πρόσφυγες, άρα επιτάχυνση του της μετεγκατάστασης, συνέχεια της οικονομικής βοήθειας στις χώρες υποδοχής και επιτάχυνση  της απελευθέρωσης της βίζας για την Τουρκία.

Και σε ό,τι αφορά την οικονομική κρίση να έχει επιτέλους δοθεί στην Ελλάδα ό,τι από την ίδια τη συμφωνία δικαιούται. Δηλαδή, συγκεκριμενοποίηση των μέτρων για την ελάφρυνση χρέους, χωρίς νέες παρατάσεις και αναστολές.

Έλεγα, όμως, πιο πριν ότι στις εξελίξεις των τελευταίων δύο χρόνων στην Ευρώπη, τόσο ο ΣΥΡΙΖΑ όσο και η Ελλάδα διαδραμάτισαν και συνεχίζουν να διαδραματίζουν ρόλο κεντρικό και καθοριστικό.

Και σημαντικότερη απόδειξη για αυτό ήταν η πρόσφατη Σύνοδος των Μεσογειακών Χωρών της Ευρωπαϊκής Ένωσης και η Διακήρυξη των Αθηνών. Που πιστεύω το ότι υπήρξε και μόνο αποτέλεσε έναν σημαντικό σταθμός στις ευρωπαϊκές διαδικασίες, μιας και όπως δήλωσε και ο Ρομάνο Πρόντι, ήταν μια Σύνοδος που άργησε 10 χρόνια για την Ευρώπη. Κάλιο αργά όμως παρά ποτέ.

Η Σύνοδος αυτή επισφράγισε τη συναντίληψη των χωρών του Μεσογειακού Νότου στις μεγάλες προκλήσεις, επιχειρώντας, όμως, ταυτόχρονα και τη διατύπωση  συγκεκριμένων και ρεαλιστικών προτάσεων. Και ταυτόχρονα έδωσε ένα τέλος στη διαρκή, για πολλά χρόνια απομόνωση της Ελλάδας. Στην ψευδή εντύπωση ότι η κρίση αποτελεί ελληνική ιδιαιτερότητα.

Με δυο λόγια η Ελλάδα μετατρέπεται σιγά σιγά από το μαύρο πρόβατο και το μέρος του προβλήματος, σε πρωταγωνιστή ευρωπαϊκών θετικών διεργασιών και σε μέρος της λύσης.

Και χωρίς αυτό να σημαίνει ότι λύσαμε το γόρδιο δεσμό, αλλά νομίζω ούτε αμελητέο είναι, η ομιλία του Προέδρου Γιούνκερ είχε λίγο από το χρώμα της Διακήρυξης των Αθηνών.

Και στη Διακήρυξη της Μπρατισλάβα, που για άλλη μια φορά ήταν «too little, too late», εντούτοις – και ούτε αυτό είναι αμελητέο – ενσωματώθηκαν η «ενίσχυση της κοινωνικής διάστασης της Ευρώπης» και η «έξυπνη ευελιξία».

Δύο θεμελιώδεις αρχές που συνεπάγονται:

α) τη συγκρότηση ενός νομικά δεσμευτικού πυλώνα κοινωνικών δικαιωμάτων, που θα κατοχυρώνει σε όλα τα κράτη-μέλη, χωρίς εξαιρέσεις, αξιοπρεπείς κατώτατους μισθούς, τις συλλογικές διαπραγματεύσεις και τον κοινωνικό διάλογο, την εργασιακή ασφάλεια, το δικαίωμα των εργαζομένων να ζουν αξιοπρεπώς από την εργασία τους και συντάξεις διαβίωσης και όχι επιβίωσης για τους ηλικιωμένους, και

β) τη δημοσιονομική ευελιξία για την ανάπτυξη. Τόσο ως επενδυτικό κίνητρο, με την εξαίρεση από το έλλειμμα και το χρέος των εθνικών συγχρηματοδοτήσεων σε επενδυτικά σχέδια από το λεγόμενο «ταμείο Γιούνκερ» και το ΕΣΠΑ.

Όσο και ως διεύρυνση του δημοσιονομικού χώρου, για την άσκηση πολιτικής σε εθνικό επίπεδο, σύμφωνης με την αρχή της λαϊκής κυριαρχίας. Επειδή όμως βρισκόμαστε παρά τα θετικά αυτά βήματα σε λεκτικό και ρητορικό επίπεδο, πολύ μακριά από το να γίνουν πράξη, οφείλουμε να δράσουμε.

Και οφείλουμε να δράσουμε τώρα.

Και αν κάτι αφήνει ως δίδαγμα η ελληνική εμπειρία της διαπραγμάτευσης είναι ότι κανείς δε μπορεί μόνος του.

Χρειάζονται συμμαχίες και κοινά βήματα.

Και αυτό είναι το στοίχημα της Αριστεράς και των προοδευτικών δυνάμεων σήμερα στην Ευρώπη. Ένα στοίχημα υπαρξιακών διαστάσεων όχι μόνο για τις προοδευτικές δυνάμεις και για την Αριστερά αλλά και για την ίδια την Ευρώπη. Γιατί βιώσιμη Ευρώπη, χωρίς τη προοδευτική σφραγίδα, δεν υπήρξε και δεν θα υπάρξει.

Από το Μανιφέστο του Βεντοτένε μέχρι και τη Συνθήκη της Ρώμης, η πορεία της ευρωπαϊκής ενοποίησης έχει, σε σημαντικό βαθμό, διαμορφωθεί από την πολιτική έμπνευση προοδευτικών δυνάμεων και προσωπικοτήτων.

Στην κατεύθυνση αυτή, στη τελευταία Συνάντηση των προοδευτικών ηγετών που οργάνωσε ο Πρόεδρος Ολάντ στο Παρίσι, πρότεινα και δεσμευτήκαμε να οργανώσουμε ένα forum των ευρωπαϊκών προοδευτικών και αριστερών δυνάμεων. Γιατί, ξέρετε, το σημερινό στρατηγικό αδιέξοδο της Ευρώπης είναι, σε μεγάλο βαθμό, αντανάκλαση και του στρατηγικού αδιεξόδου της ευρωπαϊκής Σοσιαλδημοκρατίας και της Αριστεράς. Και από αυτό το αδιέξοδο θα πρέπει εμείς να βγούμε πρώτοι, για να μπορέσουμε να βγάλουμε και την Ευρώπη. Και σε αυτή τη κατεύθυνση βλέπω ενδιαφέροντα σήματα, όπως την πολιτική στροφή του γερμανικού SPD και τη συγκυβέρνηση στο Βερολίνο με την Αριστερά και τους Πράσινους.

Αυτόν τον ενδιαφέροντα και αναγκαίο διάλογο για το μέλλον της Ευρώπης που προφανώς αφορά και το μέλλον της Ελλάδας, δε μπορούμε παρά να τον διεξάγουμε και στη πατρίδα μας.

Αφού ούτως ή άλλως η Ελλάδα είναι στο επίκεντρο της συζήτησης και των εξελίξεων.

Το Συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ σε λίγες μέρες είναι ένα βήμα, μια ευκαιρία για να ξεκινήσει αυτός ο διάλογος. Ξέρω βέβαια ότι σε αυτόν το διάλογο δε δύνανται να συμμετάσχουν οργανωμένες δυνάμεις της ελληνικής σοσιαλδημοκρατίας, αφού έχουν κάνει  δυστυχώς αυτοκαταστροφικές πολιτικές επιλογές στοίχισης πίσω από την ακραία νεοφιλελεύθερη δεξιά του κου Μητσοτάκη.

Γνωρίζω όμως ότι εκτός από τα κόμματα υπάρχουν και δυνάμεις, κινήσεις, προσωπικότητες του ευρύτερου προοδευτικού, ανανεωτικού και σοσιαλιστικού χώρου που είτε σε προσωπικό είτε σε συλλογικό επίπεδο θέλουν αν λάβουν μέρος, θέλουν να καταθέσουν την άποψή τους, θέλουν να προσφέρουν στη μεγάλη προσπάθεια για την αλλαγή στην Ευρώπη, στη μεγάλη προσπάθεια για την ανάκαμψη και την ανασυγκρότηση της πατρίδας μας.

Σε όλους αυτούς θα ήθελα με τη σημερινή ευκαιρία να απευθύνω ανοιχτή πρόσκληση διαλόγου και συμπόρευσης.

Γιατί η προσπάθειά μας να ξαναστήσουμε την Ελλάδα στα πόδια της αλλά με τη κοινωνία όρθια και προστατευμένη, είναι μια προσπάθεια που μας αφορά όλους.

Όλες τις προοδευτικές και αριστερές δυνάμεις.

Όλους τους προοδευτικούς πολίτες.

Από αυτόν τον αγώνα δε μπορεί να περισσεύει καμιά και κανείς.

Θέλω λοιπόν να ευχαριστήσω τον Δημήτρη για τη σημερινή αφορμή να συναντηθούμε. Κυρίως, να τον ευχαριστήσω για το έργο και τη προσπάθειά του.

Ως επικεφαλής της αντιπροσωπείας του ΣΥΡΙΖΑ στο ευρωπαϊκό κοινοβούλιο, ως μοναδικού Έλληνα και μοναδικού αριστερού Αντιπροέδρου του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, γιατί με την αποτελεσματικότητα των παρεμβάσεών του διαμορφώνει μια νέα δυναμική στο Ευρωκοινοβούλιο.

Σας ευχαριστώ πολύ.

Στη συνέχεια δόθηκε ο λόγος στον Παναγιώτη Ρήγα, γραμματέα του κόμματος

Στον Γιάννη Μπουρνού

Στον Μιχάλη Σαμπατακάκη, ιστορικό στέλεχος της ΔΗΜΑΡ

Στον γνωστό εκλογολόγο Ηλία Νικολακόπουλο

Και τέλος ο διοργανωτής έκλεισε τον γύρο των ομιλιών

Advertisements

Οι Αριστερές δράσεις δημοσιεύουν κάθε σχόλιο. Θεωρούμε ότι ο καθένας έχει το δικαίωμα να εκφράζει ελεύθερα τις απόψεις του. Ωστόσο, αυτό δεν σημαίνει ότι υιοθετούμε τις απόψεις αυτές καθώς εκφράζουν αποκλειστικά τον εκάστοτε σχολιαστή. Τα συκοφαντικά ή υβριστικά σχόλια θα διαγράφονται χωρίς προειδοποίηση.

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s