Φοιτητικές εκλογές-η Ιστορία τους,οι μεταλλάξεις του φοιτητικού κινήματος-το ζήτημα της ΕΦΕΕ

Ενώ οι φοιτητικές εκλογές του 2013 πλησιάζουν,εμείς είπαμε να παραθέσουμε ένα γεύμα στην ιστορία αυτών και να δούμε τι έχει συμβεί?Πως μεταλλάχθηκαν και τι τελικά προσφέρουν στον μέσο φοιτητή ή στον μέσο πολίτη αυτής της χώρας.

Καταρχήν από την αρχή ίδρυσης του πρώτου πανεπιστημίου της Ελλάδος,του σημερινού ΕΚΠΑ μπήκε η ιδέα της εκπροσώπησης των φοιτητών από διαμέσω κάποιωνφοιτητικών οργάνων.Κατά την διάρκεια των ετών και λίγο μετά τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο και την κατοχή,άρχισαν να ιδρύονται πανεπιστήμια και ΤΕΙ σε όλη την χώρα,με αποκορύφωμα την μεταπολίτευση,που άρχισαν παντου να φυτρ’ωνουν σχολές και σήμερα μέχρι το σχέδιο Αθηνά,που θα δούμε πως θα εφαρμοστεί και αν συναντήσαμε στην ιστορία της ανώτατης εκπαίδευσης του τόπου μας,πολλά ξεσπάσματα και αλλαγές,που προήλθαν από το φοιτητικό κίνημα,που έιναι η κύρια δύναμη του νεολαϊστικου κινήματος στην χώρα μας.Έτσι ενδιαφέρον έχει να δούμε στιγμές και στιγμιότυπα από όλο το φοιτηικό κίνημα ,διαχρονικά.

Η ιστορία του φοιτητικού κινήματος αρχίζει από την εποχή των πρώτων ολυμπιακών αγώνων,αν και έχουμετην υποψία πως υπήρχαν και πιο πριν δυνάμεις και κινητήριες οργανώσεις του φοι τητικού κινήματος.Εκείνη την εποχή έγινε ένα μεγάλο παλλαϊκό συλλαλητήριο ,που το προκαλέσαν οι φοιτητές και ήταν λίγο μετά την μεγάλη μάχη και ήττα με τους Τούρκους.Το συλλαλητήριο έληξε με επεισόδεια και τραυματίες,δεν έχουμε ιστορικά στοιχεί αν υπήρξαν και νεκροί

Στις 23 Φεβρουαρίου του 1943 ιδρύεται η Επον,οργάνωση,που  ανήκε στον ΕΑΜ και το μεγαλύτερο μέρος της αποτελούνταν από φοιτητές.

Ιδρύθηκε από αντιπροσώπους πολιτικών και αντιστασιακών οργανώσεων νέων της εποχής (Αγροτική Νεολαία Ελλάδος, Ενιαία Εθνικοαπελευθερωτική Εργατοϋπαλληλική Νεολαία, Ενιαία Μαθητική Νεολαία, Ένωση Νέων Αγωνιστών Ρούμελης, Θεσσαλικός Ιερός Λόχος, Λαϊκή Επαναστατική Νεολαία, Λεύτερη Νέα, Ομοσπονδία Κομμουνιστικών Νεολαιών Ελλάδος, Σοσιαλιστική Επαναστατική Πρωτοπορία Ελλάδος, Φιλική Εταιρεία Νέων, Εθνικό Απελευθερωτικό Μέτωπο Νέων ΕΑΜΝ Μακεδονίας, Πελοποννήσου και Εθνικό Συμβούλιο των φίλων της νέας γενιάς), οι οποίοι αποφάσισαν τη διάλυση όλων των παραπάνω οργανώσεων και τη συγχώνευσή τους στην ΕΠΟΝ που τέθηκε υπό την καθοδήγηση της ΠΕΕΑ και του ΕΑΜ. Τα μέλη της ΕΠΟΝ καλούνταν ΕΠΟΝίτες και ΕΠΟΝίτισσες.

Οι σκοποί της ΕΠΟΝ αναφέρονταν στο ιδρυτικό κείμενό της:

  • Η εθνική απελευθέρωση με βάση την ακεραιότητα της Ελλάδας.
  • Η εξόντωση του φασισμού και η αποκατάσταση της λαϊκής κυριαρχίας .
  • Η καταπολέμηση των ιμπεριαλιστικών πολέμων και η υπεράσπιση της ειρήνης με βάση την αρχή της αυτοδιάθεσης των λαών.
  • Η υπεράσπιση των οικονομικών, πολιτικών, εκπολιτιστικών και μορφωτικών δικαιωμάτων και επιδιώξεων της νέας γενιάς.

Στο ιδρυτικό κείμενο η ΕΠΟΝ αυτοπροσδιορίζεται ως οργάνωση εθνικοαπελευθερωτική, αντιφασιστική-προοδευτική, αντιπολεμική-φιλειρηνική. Γεγονός είναι ότι η ΕΠΟΝ ανδρώθηκε μέσα σε μια κρίσιμη εποχή. Κατά ανεπιβεβαίωτες πληροφορίες φέρεται ότι περί αυτής είχαν συσπειρωθεί πανελλαδικά περισσότεροι από 600.000 νέοι και νέες, ενώ περί τους 30.000 εξ αυτών είχαν ενταχθεί στον ΕΛΑΣ. Εμβατήριο της ΕΠΟΝ ήταν το «Εμπρός ΕΠΟΝΪΤΕΣ». Άλλη χαρακτηριστική επωδός που επαναλάμβαναν οι Επονίτες ήταν:

«ΕΠΟΝ, ΕΠΟΝ, είσ΄ ο εχθρός των φασιστών,
άξια γενιά των δουλευτών,
καμάρι του λαού ΕΠΟΝ».

Η ΕΠΟΝ τέθηκε εκτός νόμου με τον περιβόητο νόμο Ν.509 του 1947. Έκτοτε συνέχισε να διατηρείται ως ο δεύτερος παράνομος μηχανισμός του ΚΚΕ, που τον διεύθηνε ο Στ. Κασιμάτης (τον πρώτο διεύθυναν οι Νίκος Πλουμπίδης και Νίκος Μπελογιάννης).

Η Επον έπαιξε σημαντικό ρόλο στο αντάρτικο και στην ιστορία της χώρας εκείνη την εποχή.Αυτή όμως ήταν και η απαρχή του σύγχρονου φοιτητικού κινήματος ,που την δεκαετία του 60 και του 70 κυρίως έπαιξε καθοριστικό ρόλο στις εξελίξεις.

το 1968 ιδρύεται η ΚΝΕ,που για παρα πολύ καιρό υπήρξε ο μπροστάρης του φοιτητικού κινήματος,αν και με την διάσπαση του ΚΚΕ την ίδια χρονιά ακολούθησαν ιδρύσεις νεολαιών διαφόρων τύπων και βεβαίως και φιλοχουντικών νεολαιών,κάτι που το πρωτοξεκίνησε ο Μεταξάς.

ΚΝΕ

Η KNE ιδρύθηκε στις 22 Αυγούστου του 1968 κατά την διάρκεια της Χούντας των Συνταγματαρχών. Μετά τη Μεταπολίτευση και τη νομιμοποίηση του Κομμουνιστικού Κόμματος η ΚΝΕ κατέστη η μαζικότερη πολιτική οργάνωση νεολαίας. Το φθινόπωρο του 1989, μέσα στη γενικότερη πολιτική κρίση της Αριστεράς στην Ελλάδα, την κατάρρευση του ανατολικού μπλοκ και την συγκυβέρνηση ΠΑΣΟΚ/ΝΔ/ΣΥΝ αποχώρησαν ή/και διεγράφησαν πολλά μέλη του ΚΚΕ (μαζί με 15 μέλη της ΚΕ) και ένα πολύ μεγάλο κομμάτι του στελεχικού δυναμικού και των μελών της ΚΝΕ, με επικεφαλής τον ίδιο τον Γραμματέα Γιώργο Γράψα. Οι περισσότεροι από αυτούς τους αγωνιστές του κομμουνιστικού κινήματος συγκρότησαν το Νέο Αριστερό Ρεύμα. Η δε πλειοψηφία της ΚΝΕ που συντάχτηκε με το ΝΑΡ, μετονομάστηκε στο 5ο Συνέδριο το 1990 σε ΚΝΕ-ΝΑΡ, τίτλο που θα κρατήσει έως το Συνέδριο μετεξέλιξης το 1995, οπότε θα μετονομαστεί τελικά σε Νεολαία Κομμουνιστική Απελευθέρωση (ΝΚΑ). Η διάσπαση της ΚΝΕ πραγματοποιήθηκε το Σεπτέμβρη του 1989. Παρά τη σοβαρή μείωση των δυνάμεών της η ΚΝΕ συνέχισε τη δράση της και σταδιακά (1991-1998) επανέκτησε ένα τμήμα από την παλιά της δυναμική (πορεία ανασυγκρότησης). Σύμφωνα με το καταστατικό της, η ΚΝΕ αγωνίζεται στο πλευρό του ΚΚΕ με στόχο την ανάληψη της εξουσίας από την εργατική τάξη και τους συμμάχους της.

Με πρωτοβουλία της ΚΝΕ μετά από απόφαση του 9ου Συνεδρίου της ιδρύθηκε το Νοέμβριο του 2009 το Μέτωπο Αγώνα Σπουδαστών (ΜΑΣ),που είναι ένα γενικότερο μέτωπο,που συμμετέχουν μαθητές και φοιτητές.Η ΠΚΣ υπάρχει μόνο στις εκλογές.

Μέσα από αυτή την εξέλιξη και την δημιουργία της ΚΝΕ,δημιουργήθηκαν και άλλες νεολαίες,όπως αυτή της ΕΚΟΝ-ΡΗΓΑΣ ΦΕΡΑΙΟΣ,νεολαία του ΚΚΕ-ΕΣΩΤΕΡΙΚΟΥ και η ΠΠΣΠ,νεολαία της ΟΜΛΕ και άλλες μικρότερες δυνάμεις ,που πάιξαν τον ρόλο τους στο αντιδικτατορικό κίνημα.

Το 1963 είχε ιδρυθεί η ΕΦΕΕ με πρώτο πρόεδρο τον  Τζανετάκο

Η σύλληψη του πρώτου προέδρου της ΕΦΕΕ Γ. Τζαννετάκου στη διαμαρτυρία για τη δολοφονία του Γρ. Λαμπράκη (Μάιος του 1963).

Όμως οι πρώτες κινήσεις για δημιουργία οργάνων εκπροσώπησης των φοιτητών ξεκινήσαν το 1961,μετά τις εκλογές βίας και νοθείας,που το φοιτητικό κίνημα δειλά δειλά βάζει τα πρώτα αιτήματα: συσσίτιο, εισιτήριο, κατάργηση διδάκτρων, δωρεάν συγγράμματα, κατοχύρωση του πανεπιστημιακού ασύλου.

Εκείνη την εποχή στους φοιτητικούς χώρους δρούσαν οι εξής οργανώσεις:

1. ΟΝΕΚ (Οργάνωση Νέων της Ενωσης Κέντρου)

2. ΝΕΔΑ (Νεολαία ΕΔΑ)

3. ΠΕΝ (Προοδευτική Ενωση Νέων), που πρόσκειται στο Κόμμα Προοδευτικών του Μαρκεζίνη και «στεγάζει» πολλούς αριστερούς, εκείνη την περίοδο.

4.Η ΕΚΟΦ,ακροδεξιά οργάνωση

Συνάντηση φοιτητών στη Θεσσαλονίκη το 1962

Την περίοδο 1964-1965 κυριαρχεί η αριστερά με πρόεδρο τον ιστορικό Γιάννη Γιαννουλόπουλο και από το 1965 έως τον Απρίλιο του 1967, οπότε οι συνταγματάρχες διαλύουν την ΕΦΕΕ, οι κεντρώες δυνάμεις με προέδρους τον Περικλή Πάγκαλο, τον Κώστα Βαρδάκη και τον Δημήτρη Μπέσα. Μέλη και των τεσσάρων διοικήσεων της προδικτατορικής ΕΦΕΕ συλλαμβάνονται σε απαγορευμένες διαδηλώσεις για τη δολοφονία Λαμπράκη, το Βιετνάμ και την Αποστασία, δικάζονται και προφυλακίζονται.

Η ΕΦΕΕ κατά την διάρκεια της χούντας έιχε ουσιαστικά διαλυθεί αλλά υπήρχε ως μόστρα με πρόεδρο διορισμένο  από το καθεστώς αλλά βέβαια η ΚΝΕ ιδρύει την ΑΝΤΙ-Εφεε και ο Ρήγας Φεραίο-το ΠΑΜ,ενώ εκείνα τα χρόνια ιδρύεται και το ΠΑΚ,που η μετεξελιξή του θα ήταν το ΠΑΣΟΚ  και η ΠΑΣΠ

Κάπου στις αρχές της δεκαετίας  του 70   ξεκινάει η έξαρση του φοιτητικού κινήματος,με αποκορύφωμα τα γεγονότα οτυ πολυτεχνείου το 1973.

Το 1974 με την αρχή της μεταπολίτευσης ξαναξεκινάει την λειτουργία της η ΕΦΕΕ και  το 1975 είχε δύναμη μεγαλύτερη ακόμη και από πολλά κόμματα και αίγλη που επηρέαζε χώρους και πέραν των πανεπιστημίων, σχεδόν το σύνολο της κοινωνίας.

Η ΕΦΕΕ και τα οργανά της διαλύθηκαν ουσιαστικά το 1995 και οι αιτίες ίσως βρίσκονται στην τελευταία φάση της ιστορίας της. Μια ιστορία που ξεκινάει πριν από τη δικτατορία και την οποία πιθανώς αγνοούν όσοι φοιτητές θα ψηφίσουν, σε λίγες μέρες, στις εκλογές των πανεπιστημίων.

Ας πάμε όμως ξάνα πίσω περί τα τέλη Απριλίου του 1963 συγκαλείται το 4ο πανσπουδαστικό συνέδριο, στο οποίο πλειοψηφούν οι κεντρώοι και αριστεροί φοιτητές. Συμμετέχουν εκπρόσωποι από τις σχολές της Αθήνας και της Θεσσαλονίκης, εκτός από την Πάντειο, τη Γεωπονική και την Οδοντιατρική της Αθήνας, που ελέγχονται από την ΕΚΟΦ.

Οι συνθήκες είναι ώριμες και οι συσχετισμοί επιτρέπουν τη σύσταση της ΕΦΕΕ, κατά το πρότυπο του γαλλικού φοιτητικού κινήματος.

«Το καταστατικό είχε εκπονήσει ο Στέλιος Ράμφος, που παρακολουθούσε τα γαλλικά πράγματα και του αναγνωρίζαμε την πρωτοκαθεδρία», θυμάται ο Κ. Βεργόπουλος. «Επρόκειτο για μεταφορά της διακήρυξης της Γκρενόμπλ, που θεωρούσε τους φοιτητές διανοούμενους-εργάτες, κομμάτι που ασφαλώς μπήκε αυτούσιο», όπως συμπληρώνει ο (κεντρώος τότε) Γ. Τζαννετάκος, που εξελέγη πρώτος πρόεδρος της ΕΦΕΕ.

Διαμαρτυρία αδιόριστων θεολόγων στις αρχές της δεκαετίας του ’60 που αποτέλεσε και τη θρυαλλίδα για την έκρηξη του φοιτητικού κινήματος

Στη μεταπολίτευση, η ΕΦΕΕ ανασυγκροτείται,όπως προείπαμε.Πρόκειται για περίοδο έντονης πολιτικοποίησης, με το φοιτητικό κίνημα να παλεύει για αποχουντοποίηση και δημοκρατία στα ΑΕΙ.

Μέχρι το 1980 χρημάτισαν πρόεδροί της ο Γιώργος Σταματάκης από την ΠΣΚ και οι Στέφανος Τζουμάκας και Χρήστος Παπουτσής από την ΠΑΣΠ, ενώ μέλη των Κεντρικών Συμβουλίων της γίνονται αργότερα υπουργοί, βουλευτές, ευρωβουλευτές και προβεβλημένοι δημοσιογράφοι, δικηγόροι, γιατροί.

«Η ΕΦΕΕ ήταν το μόνο μαζικό, δημοκρατικό, πανελλήνιου χαρακτήρα συνδικάτο που υπήρχε στη χώρα. Τον πρώτο καιρό μετά τη χούντα, ακόμη και η ΓΣΕΕ είχε διορισμένη διοίκηση», σημειώνει ο Χρ. Παπουτσής. «Το καταστατικό της, που ρύθμιζε τα της λειτουργίας των φοιτητικών συλλόγων αλλά και του τριτοβάθμιου οργάνου, δεν επικυρώθηκε ποτέ από το πρωτοδικείο».

«Στις συνελεύσεις της Νομικής μπορούσες να δεις στα έδρανα της ΔΑΠ, που αποτελούσε μειοψηφική δύναμη τότε, τον Λ. Ζαγορίτη (γραμματέα της Ν.Δ. τώρα) και τον Γ. Βλάχο (υφυπουργό Ανάπτυξης), που ήταν μέλη του Κ.Σ. της ΕΦΕΕ, και σε δεύτερο πλάνο τον Ν. Δένδια, τον Γ. Καλαντζή και τον ίδιο τον Κ. Καραμανλή», θυμάται τώρα ο Στ. Τζουμάκας.

Οι καταλήψεις του 1979, που ξεκίνησαν από ανεξάρτητες κινήσεις και στη συνέχεια υιοθετήθηκαν από την ΕΦΕΕ έφεραν την απόσυρση του νόμου 815. Ηταν, όμως, το κύκνειο άσμα του ενιαίου φοιτητικού κινήματος. Εκτοτε, οι νεολαίες των κομμάτων αντιμετώπισαν το πανεπιστήμιο ως δεξαμενή ψήφων και οι συνδικαλιστές των αμφιθεάτρων άρχισαν να γίνονται γραφειοκράτες της πολιτικής. Από το ’80 και μετά η ΠΣΚ και η ΠΑΣΠ και αργότερα η ΔΑΠ δεν συμφώνησαν ποτέ στην εκλογή προεδρείου, με αποτέλεσμα ουσιαστικά τη διάλυση της ΕΦΕΕ..

Το 1974 τα αποτελέσματα των φοιτητικών εκλογών ήταν τα εξής;

ΠΑΡΑΤΑΞΕΙΣ ΕΔΡΕΣ
ΠΣΚ 88
ΠΑΣΠ 77
ΡΗΓΑΣ ΚΑΙ ΕΔΗΝ 60
ΝΔΚΙ 51
ΑΑΣΠΕ 15
ΠΠΣΠ 11
ΑΠΣ 4
ΣΦΠ 2

Το 1975

ΠΑΡΑΤΑΞΕΙΣ ΕΔΡΕΣ
ΠΑΣΠ 73
ΠΣΚ 66
ΡΗΓΑΣ ΚΑΙ ΕΔΗΝ 58
ΝΔΚΙ 47
ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟΙ 40
ΑΑΣΠΕ 15
ΠΠΣΠ 10
ΑΠΣ 3
ΣΦΠ 2
ΕΠΑΣ 1

το 1976

ΠΑΡΑΤΑΞΕΙΣ ΕΔΡΕΣ
ΠΑΣΠ 81
ΠΣΚ 80
ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΟΣ ΑΓΩΝΑΣ 70
ΔΑΠ-ΝΔΦΚ 48
ΠΠΣΠ 19
ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΠΟΡΕΙΑ 17
ΑΑΣΠΕ 12

το 1977

ΠΑΡΑΤΑΞΕΙΣ ΕΔΡΕΣ ΠΟΣΟΣΤΟ
ΠΣΚ 148 29%
ΔΗΜ.ΑΓΩΝΑΣ 117 23%
ΠΑΣΠ 100 22%
ΔΑΠ 67 13%
ΠΠΣΠ 25 5%
ΑΑΣΠΕ 17 3%
ΔΗΜ.ΠΟΡΕΙΑ 14 2%

το 1978

ΠΑΡΑΤΑΞΕΙΣ ΕΔΡΕΣ ΠΟΣΟΣΤΟ
ΠΣΚ 165 30,62%
ΠΑΣΠ 144 27,62%
ΔΗΜ.ΑΓΩΝΑΣ 101 15,73%
ΔΑΠ-ΝΔΦΚ 66 12,13%
ΠΠΣΠ 37 5,39%
ΑΑΣΠΕ 17 2,34%

το 1979

ΠΑΡΑΤΑΞΕΙΣ ΕΔΡΕΣ ΠΟΣΟΣΤΟ
ΠΣΚ 184 31,15%
ΠΑΣΠ 150 26,42%
ΔΑΠ-ΝΔΦΚ 58 10,3%
ΠΠΣΠ 42 5,1%
ΔΗΜ.ΑΓΩΝΑΣ 39 6,55%
Β’ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΗ 28 5,5%
ΑΑΣΠΕ 7 2%

το 1980

ΠΑΡΑΤΑΞΕΙΣ ΨΗΦΟΙ ΠΟΣΟΣΤΟ
ΠΣΚ 15.508 30,2%
ΠΑΣΠ 13.203 25,6%
ΑΣΦ 5.596 10,8%
ΔΑΠ-ΝΔΦΚ 5.166 10%
ΔΗΜ.ΑΓΩΝΑΣ 4.074 7,99%
ΠΠΣΠ 2.874 5,5%

το 1981

ΠΑΡΑΤΑΞΕΙΣ ΨΗΦΟΙ ΠΟΣΟΣΤΟ
ΠΣΚ 15.506 31,8%
ΠΑΣΠ 12.404 25,4%
ΑΣΦ 4.598 9,4%
ΔΑΠ-ΝΔΦΚ 5.790 11,9%
ΔΗΜ.ΑΓΩΝΑΣ 4.708 9,5%
ΠΠΣΠ 1.123 2,3%

το 1982

ΠΑΡΑΤΑΞΕΙΣ ΨΗΦΟΙ ΠΟΣΟΣΤΟ
ΠΣΚ 16.586 31,3%
ΠΑΣΠ 14.111 26,3%
ΑΣΦ 3.368 6,25%
ΔΑΠ-ΝΔΦΚ 6.831 12,7%
ΔΗΜ.ΑΓΩΝΑΣ 7.175 13,6%
ΠΠΣΠ 0 0%

από το 1983 και μετά δεν έχουμε διαθέσιμα αποτελέσματα αλλά αξίζει να δούμε την ιστορία αυτών των παρατάξεων

ΔΑΠ-ΝΔΦΚ

Η Δημοκρατική Ανανεωτική Πρωτοπορία – Νέα Δημοκρατική Φοιτητική Κίνηση (Δ.Α.Π.-Ν.Δ.Φ.Κ.) είναι αυτόνομη φοιτητική και σπουδαστική πολιτική παράταξη. Δημιουργήθηκε το 1976 ως αποτέλεσμα συγχώνευσης των παρατάξεων τηςΔημοκρατικής Ανανεωτικής Πρωτοπορίας (παράταξη των αθηναϊκών Α.Ε.Ι. και Τ.Ε.Ι. το 1975) και της Νέας Δημοκρατικής Φοιτητικής Κίνησης (παράταξη της Θεσσαλονίκης το 1974 και 1975). Είναι επίσης μέλος της ένωσης των Ευρωπαίων Δημοκρατών Φοιτητών (EDS).

ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΔΑΠ

1975: Ιδρύονται η Δημοκρατική Ανανεωτική Πρωτοπορία (ΔΑΠ) στην Αθήνα και η Νέα Δημοκρατική Φοιτητική Κίνηση (ΝΔΦΚ) στη Θεσσαλονίκη.

1976: Οι δύο παρατάξεις συγχωνεύονται σε μία, πανελλαδικής εμβέλειας, τη ΔΑΠ-ΝΔΦΚ, η οποία εκπροσωπείται για πρώτη φορά στο Κ.Σ. της πρώτης μεταδικτατορικής ΕΦΕΕ.

1976-1985: Αρχικά η ΔΑΠ-ΝΔΦΚ σταθεροποιείται και μετά το 1981 αυξάνει σημαντικά τα ποσοστά της, απολαμβάνοντας όλο και περισσότερο την εμπιστοσύνη των Ελλήνων φοιτητών.

1985: Αποκτά για πρώτη φορά επίσημα θεσμοθετημένα όργανα και, με Γραμματέα πλέον, πλησιάζει για πρώτη φορά την πρώτη θέση.

1987: Καταλαμβάνει την πρώτη θέση στις φοιτητικές εκλογές με ποσοστό περίπου 27%

1990: Σημειώνεται το μεγαλύτερο ποσοστό που κατακτά ποτέ και αγγίζει το 47%

1995: Πραγματοποιείται το τελευταίο Πανσπουδαστικό Συνέδριο και έκτοτε η ΔΑΠ-ΝΔΦΚ εργάζεται καθημερινά προς την κατεύθυνση της ανασύστασης της ΕΦΕΕ

2010: Η ΔΑΠ-ΝΔΦΚ παραμένει πρώτη με ποσοστό 40% Με αδιάκοπη προσπάθεια των στελεχών της, έγκυρες παρεμβάσεις και καινοτόμες ιδέες, η Δ.Α.Π.-Ν.Δ.Φ.Κ. καθιερώθηκε στη συνείδηση του Έλληνα φοιτητή και σπουδαστή ως μια υπεύθυνη δύναμη που μπορεί να αλλάξει τα πράγματα στην ανώτερη και ανώτατη εκπαίδευση. Οι καινοτόμες προτάσεις της, για αποτελεσματικότερη και πιο διαφανή λειτουργία των ιδρυμάτων της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης, την ανάπτυξη της έρευνας, την αξιολόγηση, την δημιουργία μεταπτυχιακών προγραμμάτων σε όλα τα Α.Ε.Ι, τη συμμετοχή των φοιτητών στα προγράμματα Erasmus, την σύνδεση των πτυχίων με την αγορά εργασίας αλλά και διάφορες άλλες γενικότερες και ειδικότερες προτάσεις, μα πάνω απ’ όλα η καθημερινή επίλυση των προβλημάτων μέσα στα αμφιθέατρα είναι τα συστατικά που την οδήγησαν στην πρωτοπορία του φοιτητικού κινήματος. 37 χρόνια η Δ.Α.Π.-Ν.Δ.Φ.Κ. απολαμβάνει την εμπιστοσύνη της πλειοψηφίας των Ελλήνων φοιτητών και συνεχίζει να πρωτοπορεί. Με περισσότερα από 10.000 μέλη, σε 30 πόλεις της Ελλάδας και 50 του εξωτερικού , αποτελεί τη μεγαλύτερη και δυναμικότερη φοιτητική παράταξη στα ελληνικά Πανεπιστήμια και ΤΕΙ. Δίχως να σταματά να ασχολείται με τα καθημερινά προβλήματα της ζωής του φοιτητή, δίχως να σταματά την ουσιαστική της παρέμβαση στα εκπαιδευτικά δρώμενα του τόπου, με καινοτόμες προτάσεις και υπεύθυνες θέσεις, με συνεχή παρουσία για να δικαιολογήσει ότι όχι τυχαία η πρωτιά ανήκει σε αυτή.

2011: H ΔΑΠ-ΝΔΦΚ καταθέτει στις 21 Φεβρουαρίου 2011 από το Πανεπιστήμιο Πειραιά τη νέα της http://dap.gr/protasi για τα ελληνικά Πανεπιστήμια και ΤΕΙ, παρουσία του τότε αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης Αντώνη Σαμαρά. Για πρώτη φορά μία πολιτική νεολαία ζητά μέσα από ακαδημαϊκό χώρο την κατάργηση του ασύλου. Η πρόταση αυτή της ΔΑΠ-ΝΔΦΚ έγινε αργότερα νόμος του κράτους.

2012: Την Παρασκευή 30 Μαρτίου 2012, από το Πάντειο Πανεπιστήμιο, η ΔΑΠ-ΝΔΦΚ προχώρησε στην παρουσίαση της http://dap.gr/koinoniki-protasi. Ένα σύνολο θέσεων και προτάσεων προκειμένου να ενισχυθεί το κοινωνικό πρόσωπο των ιδρυμάτων μέσα στα Πανεπιστήμια και τα ΤΕΙ της χώρας. Αρκετές από τις προτάσεις αυτές έγιναν πραγματικότητα λίγους μήνες αργότερα από τις κυβερνήσεις που ακολούθησαν.

ΠΑΣΠ

Η Πανελλήνια Αγωνιστική Σπουδαστική Παράταξη (Π.Α.Σ.Π.) είναι μια φοιτητική συνδικαλιστική παράταξη που δρα στο χώρο του ελληνικού πανεπιστημίου από το 1974.

ΙΣΤΟΡΙΑ

Κατά τη μεταπολιτευτική περίοδο η ιδρυτική διακήρυξη της 3 Σεπτεμβρίου 1974 από τον Ανδρέα Παπανδρέου προκάλεσε τη συγκρότηση του φοιτητικού κινήματος «Φίλοι Ανδρέα Παπανδρέου». Το 1975 το κίνημα αυτό μετεξελίχθηκε στην Πανελλήνια Αγωνιστική Σπουδαστική Παράταξη. Ο Κωνσταντίνος Καραμανλής αποκάλεσε την ΠΑΣΠ «Αριστερά της Αριστεράς». Το 1982 οι προτάσεις της ΠΑΣΠ προκάλεσαν μεταρρύθμιση στον χώρο των ΑΕΙ και αποτέλεσαν τη βάση του Ν. 1268/82 που καταχώρισε την ελεύθερη συνδικαλιστική δράση και τα όργανα συνδιοίκησης. Το 1992 η ΠΑΣΠ αντιστάθηκε στο γνωστό «Νόμο Σουφλιά» (Ν.2083/1992) με τους δυο κύκλους σπουδών και συμμετείχε στη μάχη που έδωσε τότε στο σύνολό του το μαθητικό και φοιτητικό κίνημα. To 1995 αντιτάχθηκε στη Βιβλιοκάρτα αλλά και αργότερα όταν άρχισε γόνιμη κριτική στο Νόμο Αρσένη (περίοδος 1999). Έπειτα, σταθμοί στη δράση της ήταν η ανατροπή του νόμου Γιαννίτση για το ασφαλιστικό σύστημα όπου συμμετείχε μαζί με πολλές άλλες λαϊκές δυνάμεις και η περίοδος της εκπαιδευτικής μεταρρύθμισης το 2006.

ΠΚΣ-ΜΑΣ

Η Πανσπουδαστική Κίνηση Συνεργασίας (Π.Κ.Σ, συχνά αναφέρονται ως Πανσπουδαστικές Κινήσεις Συνεργασίας ή Πανσπουδαστική) αποτελεί τη φοιτητική πολιτική παράταξη που στηρίζεται κυρίως από μέλη της ΚΝΕ και συσπειρώνει φοιτητές γύρω από το αίτημα για ενιαία ανώτατη δωρεάν παιδεία. Ιδρύθηκε το 1974 Στην αρχή ονομαζόταν ΠΣΚ (Πανσπουδαστικές Συνδικαλιστικές Κινήσεις) αλλά αργότερα μετονομάστηκε σε Πανσπουδαστική Κίνηση Συνεργασίας.

Πήρε το όνομα της από το περιοδικό της Αντι-ΕΦΕΕ Πανσπουδαστική κατά την περίοδο της Χούντας. Στις πορείες συμμετέχει ως Μέτωπο Αγώνα Σπουδαστών

ΤΙ ΠΙΣΤΕΥΕΙ?

Για το φοιτητικό Κίνημα η Π.Κ.Σ πιστεύει ότι χρειάζεται αγωνιστική διεκδίκηση των φοιτητών στα πλαίσια των Φοιτητικών Συλλόγων και των Γενικών Συνελεύσεων σε Αντιιμπεριαλιστική-Αντιμονοπωλιακή κατεύθυνση. Πιστεύει ότι πρέπει το φοιτητικό κίνημα να συνδεθεί με τα αιτήματα του εργατικού κινήματος για ριζικές αλλαγές στο επίπεδο της κοινωνίας.

Έχει αίτημα για την επανασύσταση της ΕΦΕΕ για να έχει το φοιτητικό κίνημα δομή και λειτουργία σε πανελλαδικό επίπεδο.

Επίσης συμμετέχει και διοργανώνει αντιπολεμικές και άλλες δραστηριότητες με μαζικούς φορείς όπως την ΕΕΔΥΕ και το ΠΑΜΕ.

Πιστεύει στην αναδιάρθρωση του Ελληνικού Πανεπιστημίου στην βάση της Ενιαίας Ανώτατης Δημόσιας και Δωρεάν Εκπαίδευσης και του Ενιαίου Δωδεκάχρονου Σχολείου.

ΕΑΑΚ

Η Ενιαία Ανεξάρτητη Αριστερή Κίνηση (Ε.Α.Α.Κ.) είναι ένα σύνολο αριστερών φοιτητικών και σπουδαστικών σχημάτων, τα οποία δραστηριοποιούνται στα Ανώτατα Εκπαιδευτικά Ιδρύματα (ΑΕΙ) και τα Τεχνολογικά Εκπαιδευτικά Ιδρύματα (ΤΕΙ) της Ελλάδας).

ΟΡΓΑΝΩΤΙΚΗ ΔΟΜΗ

Η ΕΑΑΚ είναι μία πτέρυγα πολιτικοσυνδικαλιστικών σχημάτων στην τριτοβάθμια εκπαίδευση. Αποτελείται από ένα σύνολο αριστερών σχημάτων, στα οποία συμμετέχουν ανένταχτοι αγωνιστές καθώς και φοιτητές που συμμετέχουν σε οργανώσεις της ριζοσπαστικής αριστεράς. Το καθένα από τα σχήματα της ΕΑΑΚ δραστηριοποιείται ανά φοιτητικό σύλλογο. Κάθε σχήμα έχει διαφορετική ονομασία και διαθέτει μια σχετική αυτοτέλεια οργάνωσης, λήψης πολιτικών αποφάσεων και δραστηριότητας. Τα διάφορα σχήματα και τα μέλη τους συναντώνται, ανταλλάσσουν απόψεις και καταλήγουν σε συγκεκριμένη πολιτική απόφαση στο τακτικό πανελλαδικό διήμερο της ΕΑΑΚ που πραγματοποιείται δύο φορές το χρόνο. Εκτός από αυτή την πανελλαδική αποφασιστικού χαρακτήρα διαδικασία, πραγματοποιούνται και επί μέρους διαδικασίες αποφασιστικού χαρακτήρα σε πόλεις ή επαρχίες.

Μια από τις βασικές πολιτικές επιλογές ενός σχήματος, που διαφοροποιεί την έννοια αυτή από την έννοια της παράταξης, αποτελεί η επιλογή της μη εκπροσώπησης του σχήματος από μεμονωμένα άτομα ή από συγκεκριμένη ιεραρχική δομή, αλλά την έμφαση στη σημασία τηςσυνδιαμόρφωσης κατά την λήψη πολιτικών αποφάσεων μέσα από προσπάθεια σύνθεσης διαφορετικών πολιτικών αντιλήψεων, στο βαθμό που αυτό είναι εφικτό. Σύμφωνα με αυτή, κάθε πολιτική συζήτηση εξετάζει εναλλακτικές πολιτικές προτάσεις ούτως ώστε να επιτευχθεί συμφωνία των μελών της. Τα σχήματα της ΕΑΑΚ λόγω της δομής τους διατηρούν σχετική αυτονομία από τις πολιτικές συνιστώσες που τα συνθέτουν.

Συμμετέχουσες οργανώσεις

Στην ΕΑΑΚ συμμετέχουν οι εξής αριστερές οργανώσεις:

  • η Αριστερή Ανασύνθεση (ΑΡ.ΑΝ),
  • η Αριστερή Αντικαπιταλιστική Συσπείρωση (ΑΡ.Α.Σ),
  • η Αριστερή Συσπείρωση
  • η Κομμουνιστική Οργάνωση Ανασύνταξη (κ.ο.Α.)
  • το Επαναστατικό Κομμουνιστικό Κίνημα Ελλάδας (EKKE),
  • η νεολαία του Εργατικού Επαναστατικού Κόμματος,
  • η νεολαία Κομμουνιστική Απελευθέρωση (νΚΑ) οργάνωση νεολαίας του ΝΑΡ,
  • η Οργάνωση Κομμουνιστών Διεθνιστών Ελλάδας – Σπάρτακος (ΟΚΔΕ-Σπάρτακος) και
  • το Σοσιαλιστικό Εργατικό Κόμμα (ΣΕΚ)

Από τις συμμετέχουσες οργανώσεις στην ΕΑΑΚ, η ΝΚΑ (νεολαία του ΝΑΡ), η ΑΡΑΝ,η Αριστερη Συσπείρωση, η ΑΡΑΣ, το ΕΚΚΕ, το ΣΕΚ και η ΟΚΔΕ (Σπάρτακος), μαζί με πλήθος ανένταχτων φοιτητών/σπουδαστών συμμετέχουν και στην ΑΝΤΑΡΣΥΑ

ΙΣΤΟΡΙΑ

Μετά τα γεγονότα της συγκυβέρνησης το 1989 και με την διάσπαση/ανταρσία της ΚΝΕ (κυρίως) αλλά και του ΚΚΕ (περίπου 15.000 αποχωρήσαντες από ΚΚΕ και ΚΝΕ) ιδρύθηκε η ΚΝΕ-NAΡ, που στις φοιτητικές εκλογές του 1990 συμμετείχε στα Αριστερά Αντισυναινετικά Σχήματα (ΑΑΣ) που έλαβαν ποσοστό 12%. Στα ΑΑΣ συμμετείχε επίσης ο Δημοκρατικός Αγώνας (ΔΑ), η φοιτητική παράταξη της ΕΚΟΝ Ρήγας Φεραίος, της νεολαίας του ΚΚΕ εσ.-ΑΑ (ΑΚΟΑ σήμερα), ενώ σε επιμέρους φοιτητικούς συλλόγους συμμετείχαν και οι δυνάμεις των ΑΣΦ. Η ΚΝΕ-ΝΑΡ στη βάση της άρνησης της λογικής κόμμα-παράταξη καλεί το 1991 αγωνιστές του κινήματος και οργανώσεις της επαναστατικής ριζοσπαστικής αριστεράς για τη μετωπική συγκρότηση ενός μορφώματος που θα συσπειρώνει τις αντικαπιταλιστικές τάσεις/δράσεις μέσα στα ΑΕΙ. Η ΚΝΕ-ΝΑΡ μαζί με τα μέλη του ΚΚΕ που αποχώρησαν, αποτέλεσε την βάση για την δημιουργία του Νέου Αριστερού Ρεύματος (ΝΑΡ) και της Νεολαίας Κομμουνιστική Απελευθέρωση (ΝΚΑ). Μετά από μια περίοδο συζητήσεων στον απόηχο του φοιτητικού κινήματος των καταλήψεων του 1990-91, οι ΑΣΦ, η ΕΚΟΝ ΡΦ και η ΚΝΕ-ΝΑΡ (μετέπειτα ΝΚΑ) κατέληξαν σε συμφωνία συμπόρευσης, καρπός της οποίας ήταν η ίδρυση της ΕΑΑΚ το 1991. Η ΕΑΑΚ κατείχε σημαντικό ρόλο στους αγώνες του φοιτητικού κινήματος (1990-1991, 1992, 1995, 1998, 2001, 2006-2007). Το πανελλαδικό ποσοστό της στις φοιτητικές εκλογές κυμαίνεται στο 10% στα Πανεπιστήμια και το 3% στα ΤΕΙ. Στα εργατικά ζητήματα συντονίζεται και συμπορεύεται μαζί με ανεξάρτητα πρωτοβάθμια σωματεία.

ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ ΘΕΣΕΙΣ ΚΑΙ ΤΑΚΤΙΚΗ

  • Η ΕΑΑΚ σε ΑΕΙ-ΤΕΙ, παλεύει για την συγκρότηση μιας σύγχρονης αντικαπιταλιστικής/επαναστατικής Αριστεράς στη Τριτοβάθμια εκπαίδευση. Με πρόγραμμα ικανό να αντιπαρατίθεται πολιτικά και ιδεολογικά με τις καπιταλιστικές αναδιαρθρώσεις στην εκπαίδευση. Στην κατεύθυνση συγκρότησης μετώπου Παιδείας-Εργασίας-Δημοκρατίας.
  • Η ΕΑΑΚ αγωνίζεται για τη σύνδεση του φοιτητικού και σπουδαστικού κινήματος με το ταξικό εργατικό κίνημα (όπως είναι ο Συντονισμός Πρωτοβάθμιων Σωματείων, και τα πολιτικοσυνδικαλιστικά σχήματα του δημοσίου και του ιδιωτικού τομέα).
  • Ενιαία Πανεπιστημιακή Εκπαίδευση: Μια από τις βασικές προτάσεις της ΕΑΑΚ είναι η προάσπιση του ενιαίου χαρακτήρα του πτυχίου, με όλα τα επαγγελματικά και εργασιακά δικαιώματα επ’ αυτού, διαφωνώντας με την έννοια όλης της ειδίκευσης του επιστημονικού πεδίου στην προπτυχιακή εκπαίδευση (βλέπε ΠΚΣ), στον ανώτατο χαρακτήρα των πανεπιστημίων και στην ίδρυση σχολών ανά επιστημονικό πεδίο. Διεκδικούν έτσι τον συνολικό έλεγχο των εργαζομένων επί της παραγωγής οπότε εναντιώνονται στην πολυδιάσπαση των πτυχίων και τον καταμερισμό εργασίας του καπιταλισμού. Δεν μπαίνουν σε δρόμο διαπραγμάτευσης πώλησης της μετέπειτα εργατικής δύναμης του φοιτητή αλλά διεκδικούν συνολική εποπτεία επί της παραγωγής.
  • Μη εκπροσώπηση: Τα σχήματα της ΕΑΑΚ, σε γενικές γραμμές κρατούν αρνητική στάση ως προς την εκπροσώπησή τους στα όργανα διοίκησης και συνδιοίκησης της σχολής. Σε επίπεδο οργάνων διοίκησης συμμετέχουν μη ονομαστικά αλλά ως σχήμα (όπου είναι εφικτό). Επίσης, προτάσσουν την άμεση λήψη αποφάσεων από τις Γενικές Συνελεύσεις. Προτάσσουν το συντονισμό του φοιτητικού κινήματος στη βάση των Γενικών Συνελεύσεων και κατά τη διάρκεια όξυνσης του Φοιτητικού Κινήματος στηρίζουν το Συντονιστικό Γενικών Συνελεύσεων και Καταλήψεων. * Μαζική δράση: Πολύ συχνά η δραστηριότητα των (σχημάτων της) ΕΑΑΚ βασίζεται σε μαζικές δράσεις, όπως διαδηλώσεις, παραστάσεις διαμαρτυρίας, καταλήψεις χώρων διοίκησης ή ακόμη και ολόκληρων σχολών.

ΑΡΕΝ

Η Αριστερή Ενότητα δημιουργήθηκε τον Μάρτιο του 2007 και αποτελεί συμμαχία αριστερών φοιτητικών παρατάξεων (σχημάτων) που δραστηριοποιούνται στα Πανεπιστήμια της Ελλάδας.

Η ίδρυση της Αριστερής Ενότητας προέκυψε μέσα από την ανάγκη της ενότητας σε πιο μόνιμη βάση των δυνάμεων που αντιπαλέψαν την κυβερνητικη πολιτική και την εκπαιδευτική αναδιάρθρωση κατά την διαρκεια των φοιτητικών κινημάτων του ’06 και ’07. Κύριες συνιστώσες στην δημιουργία της Αριστερής Ενότητας ήταν το ΔΑΡΑΣ και τα Αριστερά Σχήματα. Η παράταξη αριστερά σχήματα ιδρύθηκε το 1991 από την πολιτική ομάδα Α/συνέχεια (μετέπειτα ΚΟΕ). Η παράταξη ζητά την διατήρηση του δημόσιου και δωρεάν χαρακτήρα της παιδείας για όλους και θεωρεί πως, για την επίτευξη αυτού του στόχου, είναι απαραίτητη η ενότητα της Αριστεράς. Τα Αριστερά Σχήματα συμμετέχουν ακόμη στο κίνημα κατά της παγκοσμιοποίησης, μέσω τουΕλληνικού Κοινωνικού Φόρουμ, αλλά και στο αντιπολεμικό κίνημα. Το εγχείρημα πλαισιώνεται και από άλλα μικρότερα ανεξάρτητα σχήματα.

Τον Μάρτιο του 2007, τα Αριστερά Σχήματα σε συνεργασία με το ΔΑΡΑΣ και ανεξάρτητα σχήματα δημιούργησαν την Αριστερή Ενότητα.
Βασικές θέσεις της ΑΡΕΝ

-Ακύρωση του μνημονίου.

-Δημόσια και Δωρεάν Παιδεία για όλους χωρίς ταξικούς και εξεταστικούς φραγμούς.

-Δημόσια και δωρεάν σίτιση-στέγαση-μετακίνηση-συγγράμματα

-Να μην περάσει η εκπαιδευτική αναδιάρθρωση.Όχι στο πανεπιστήμιο του μνημονίου και του Καλλικράτη

-Καμιά αναγνώριση των ιδιωτικών κολλεγίων, εκπαιδευτηρίων και ΚΕΣ

-Ενιαία πτυχία με όλα τα επαγγελματικά και εργασιακά δικαιώματα.Το πτυχίο η μόνη προϋπόθεση για δουλειά

Η ΑΡΕΝ δημιουργήθηκε από συνεργασία της ΔΑΡΑΣ με τα αριστερά σχήματα

ΔΑΡΑΣ

Τo ΔΑΡΑΣ (Δίκτυο Αυτόνομων Ριζοσπαστικών Αριστερών Σχημάτων) αποτελεί συνδυασμό αριστερών φοιτητικών σχημάτων που δραστηριοποιούνται στα εκπαιδευτικά ιδρύματα της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης. Η Νεολαία Συνασπισμού έχει παρουσία μέσω του ΔΑΡΑΣ ενώ από τον Μάρτιο του 2007, το ΔΑΡΑΣ σε συνεργασία με τα Αριστερά Σχήματα και άλλα ανεξάρτητα φοιτητικά σχήματα δημιούργησαν την Αριστερή Ενότητα.

ΡΗΓΑΣ ΦΕΡΑΙΟΣ(ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΟΣ ΑΓΩΝΑΣ)

Ο Ρήγας Φεραίος ήταν η οργάνωση νεολαίας του ΚΚΕ εσωτερικού. Ιδρύθηκε στις 17 Δεκεμβρίου του 1967, ως Πανελλήνια Αντιδικτατορική Οργάνωση Σπουδαστών (ΠΑΟΣ) «Ρήγας Φεραίος», κυρίως από πρώην μέλη της Δημοκρατικής Νεολαίας Λαμπράκη και μετά τη διάσπαση του ΚΚΕ, το1968, τοποθετήθηκε υπέρ του ΚΚΕ εσωτερικού. Κατά την διάρκεια της δικτατορίας ανέπτυξε έντονη αντιδικτατορική δράση και δεκάδες μέλη της οργάνωσης συνελήφθησαν, βασανίστηκαν και φυλακίστηκαν, ενώ οι καταδίκες των μελών του αθροίζονται σε πολλούς αιώνες. Παράλληλα η συμβολή του «Ρήγα Φεραίου» στην ανάπτυξη του μαζικού αντιδικτατορικού κινήματος ήταν ιδιαιτέρως σημαντική, ενω επίσης παίζει πρωταγωνιστικό ρόλο στην δημιουργία των Φοιτητικών Επιτροπών Αγώνα. Οι πλατιές αυτές συλλογικότητες, που αποτελούνται απο φοιτητές που αναζητούν τρόπους συλλογικής αντιδικτατορικής δράσης, θα δράσουν δημόσια στις σχόλες τους και μέσα στα αμφιθέατρα διεκδικόντας τη δυνατότητα για δημόσιες συγκεντώσεις και συζητήσης,ενώ προφυλάσσουν τον παράνομο οργανωτικό τους ιστό. Το 1972 θα συγκροτηθεί το Διασχολικό των ΦΕΑ που συντονίζει όλες τις σχολές.Το σχημα αυτό θα αποδειχθεί ιδιαίτερα αποτελεσματικό και θα αποτελέσει τον βασικό ιστό αναπτύξης του φοιτητικού αντιδικτατορικού κινήματος. Παράλληλα εκατοντάδες μέλη του Ρήγα θα συμμετάσχουν στην εξέγερση του Πολυτεχνείου και η οργάνωση θα έχει την πλειοψηφία στην συντονιστική επιτροπή κατάληψης.

Τον Ιούνιο 1974 μετονομάστηκε σε Πανελλαδική Οργάνωση Νέων (ΠΟΝ) «Ρήγας Φεραίος» και αυτοαναγνωρίστηκε ως νεολαία του ΚΚΕ εσωτερικού. Στη μεταπολίτευση συνέχισε τη δράση του, έχοντας ιδιαίτερη ανάπτυξη στο φοιτητικό κίνημα. Στην Α΄ Πανελλαδική Συνδιάσκεψη του 1976, μετονομάστηκε σε Ελληνική Κομμουνιστική Νεολαία (ΕΚΟΝ) «Ρήγας Φεραίος», παρά τη διαφωνία ισχυρής τάσης, που επέμενε στη διατήρηση του ευρύτερου πολιτικού χαρακτήρα της οργάνωσης.

Στις γραμμές της ΕΚΟΝ Ρήγας Φεραίος διαμορφώθηκε πλειοψηφούσα αριστερή πτέρυγα, η οποία είχε αναφορές στον κριτικό μαρξισμό που εκπροσωπούσαν θεωρητικοί όπως ο Νίκος Πουλαντζάς και ο Λουί Αλτουσέρ καθώς επίσης και σε γεγονότα διεθνούς εμβέλειας όπως ο Γαλλικός Μάης του ’68 και η Πολιτιστική Επανάσταση στην Κίνα. Η πτέρυγα αυτή διαφωνούσε με τις πολιτικές και στρατηγικές επιλογές του κόμματος.

Μετά την εκλογική αποτυχία του 1977, η αριστερή πτέρυγα της ΕΚΟΝ Ρήγας Φεραίος όξυνε την κριτική της τονίζοντας πως η δημιουργία του εκλογικού σχήματος της ΣΥΜΜΑΧΙΑΣ με τα θολά, μετριοπαθή και ετερόκλητα χαρακτηριστικά της, αποτελούσε την κύρια αιτία της εκλογικής συρρίκνωσης. Η εσωτερική κρίση οξύνθηκε μέχρι τις παραμονές της σύγκλισης της Β’ Πανελλαδικής Συνδιάσκεψης της οργάνωσης, την οποία η ηγεσία του ΚΚΕ Εσωτερικού δεν αναγνώρισε. Όσοι συμμετείχαν σε αυτή διαγράφτηκαν από την κομματική ηγεσία (65%-70% της οργάνωσης). Οι διαγραφέντες ίδρυσαν ξεχωριστή οργάνωση με τον τίτλο ΕΚΟΝ Ρήγας Φεραίος – Β΄ Πανελλαδική.

Κατά τη διάσπαση του 1987, όταν η πλειοψηφία του ΚΚΕ εσωτερικού ίδρυσε την Ελληνική Αριστερά (ΕΑΡ), ο Ρήγας Φεραίος αποτέλεσε νεολαία του ΚΚΕ εσωτερικού – Ανανεωτική Αριστερά. Τα επόμενα χρόνια συρρικνώθηκε και το 1999, τα λίγα μέλη που είχαν απομείνει επέλεξαν να μετονομαστούν σε Νεολαία της Ανανεωτικής Κομμουνιστικής Οικολογικής Αριστεράς (ΑΚΟΑ).

Ο Ρήγας Φεραίος εξέδιδε τον Θούριο. Ανάμεσα στους κατά καιρούς γραμματείς της οργάνωσης ήταν οι Κώστας Κωσταράκος, Γιάννης Βούλγαρης, Μάνος Σωτηριάδης, Μπάμπης Γεωργούλας, Νίκος Βούτσης, Νίκος Φίλης, Μιχάλης Σαμπατακάκης κ.ά

ΕΚΟΝ Ρήγας Φεραίος – Β΄ Πανελλαδική

Η Ελληνική Κομμουνιστική Νεολαία «Ρήγας Φεραίος» – Β΄ Πανελλαδική ήταν Ελληνική πολιτική νεολαία. Δημιουργήθηκε τον Μάρτιο του 1978 και διαλύθηκε το 1981.

Ιστορία

Η οργάνωση δημιουργήθηκε μετά τη διάσπαση της ΕΚΟΝ Ρήγας Φεραίος, η οποία ήταν νεολαία του ΚΚΕ Εσωτερικού, το Μάρτιο του 1978. Η Β΄ Πανελλαδική πήρε το όνομά της από τη Β΄ πανελλαδική συνδιάσκεψη της οργάνωσης, την οποία δεν ενέκρινε η ηγετική ομάδα του ΚΚΕ εσωτερικού. Η παράταξη απέσπασε το 65% των μελών της ΕΚΟΝ Ρήγας Φεραίος και λειτούργησε μέχρι το 1981, οπότε και αυτοδιαλύθηκε.

Θέσεις

Η Β’ Πανελλαδική πήρε μαζί της τη γενιά μελών του Ρήγα που είχε πολιτικοποιηθεί μέσω του Πολυτεχνείου και της μεταπολίτευσης και εντάχθηκε στην οργάνωση ευελπιστώντας σε μια αριστερή κριτική στη θεωρία των σταδίων του ΚΚΕ, καθώς και στην κατάσταση που είχε περιέλθει τοσοσιαλιστικό στρατόπεδο. Η γενιά αυτή του Ρήγα επηρεασμένη από τα κινήματα του Μάη του 1968 έδινε στον ευρωκομουνισμό ένα αριστερό και μη διαχειριστικό περιεχόμενο και πίστευε ότι η ανανέωση της αριστεράς θα ερχόταν αν στη βάση της γκραμσιανής στρατηγικής της ηγεμονίας οι κομμουνιστές θα εμπλούτιζαν το περιεχόμενο της σοσιαλιστικής χειραφέτησης πέρα από τον στείρο οικονομισμό της ανάπτυξης των παραγωγικών δυνάμεων προς μια ριζική έμπρακτη κριτική του καπιταλισμού μέσα από την αντιπαράθεσή τους με την επέλαση του καπιταλιστικού εκσυγχρονισμού.

Υπέρμαχοι της επιστροφής στις ρίζες ήλθαν σε επαφή με τις ιδέες του Λουί Αλτουσσέρ και της κριτικής του στο Γαλλικό Κομμουνιστικό Κόμμα.

Πολιτική Δράση

Στην εγχώρια πολιτική σκηνή, ήλθαν σε ρήξη με την ηγετική ομάδα του ΚΚΕ εσωτερικού με αφορμή αρχικά την τακτική της ΕΑΔΕ, που καλούσε όλες τις αντιδικτατορικές δυνάμεις μέχρι τη ΝΔ να ενωθούν για να αποτρέψουν τον κίνδυνο μιας νέας δικτατορίας, και στη συνέχεια με αφορμή τη σταδιακά ευμενή στάση απέναντι στο ΠΑΣΟΚ.

Στο κίνημα της νεολαίας πρωτοστάτησαν στην ανατροπή του νόμου 815/1978 για τα πανεπιστήμια και συγκρότησαν μαζί με άλλες οργανώσεις και ανένταχτους αριστερούς τα σχήματα που αργότερα ενοποιήθηκαν ως Αριστερές Συσπειρώσεις Φοιτητών. Στην πορεία του Πολυτεχνείου το 1980, η Β’ Πανελλαδική μαζί με άλλες δυνάμεις πρωτοστάτησε στην πορεία αμφισβήτησης της απαγόρευσης για κατεύθυνση προς την αμερικάνικη πρεσβεία, στην οποία σκοτώθηκαν οι Ιάκωβος Κουμής και Σταματίνα Κανελλοπούλου.

Εξέδιδε το περιοδικό «Αγώνας για την κομμουνιστική ανανέωση» και για ένα διάστημα εξέδωσε και το έντυπο «Αυθαίρετα».

Αυτές οι οργανώσεις και τα πολιτικά υποκείμενα του πανεπιστημιού αποτελούν την κακιά και καλή πλευρά του φοιτητικού κινήματος,που εκλογικά βγάζει πρω΄τη δύναμη εδώ και 26 χρόνια την ΔΑΠ αλλά αυτό δεν σημαίνει τίποτα,γιατί σε όλα αυτά τα χρόνια της πρωτοκαθεδρίας της παράταξης της ΝΔ έχουν γίνει πολλά φοιτηικά κινήματα και ξεσπάσματα.Το κίνημα την εποχή της δολοφονίας Τεμπονέρα,το κίνημα Αρσένη και το κίνημα Γιαννάκου.Βέβαια η πρωτιά της ΔΑΠ είναι πλασματική,αφού εδώκαι 18 χρόνια δεν υπάρχει ΕΦΕΕ.Υπεύθυνοι για αυτό είναι πολλοί,αφού εδώ και δυο δεκαετίες η ΕΑΑΚ πέρασε την μόδα του συντονιστικού ενώ το ΚΚΕ και ο ΣΥΡΙΖΑ επιζητούν την επαναφορά της ΕΦΕΕ,κάτι που η ΕΑΑΚ διαφωνεί και η ΠΑΣΠ,ΔΑΠ ανάλογα με το πολιτικό παιχνίδι,πάνε ή από την μία πλευρά ή από την άλλη.Οι φοιτητικές εκλογές κάποτε παίζαν σημαντικό ρόλο για τα πολιτικά τεκταινόμενα της χώρας αλλά στις μέρες μας όντας απαξιωμένες και εξαθλιωμένες επιβεβαιώνουν την ρήση «Αν οι εκλογές αλλάζαν κάτι θα ήταν παράνομες».

Το 2009 έγινε μια προσπάθεια ανασυγκρότητσης της ΕΦΕΕ αλλά η ΠΑΣΠ και η ΕΑΑΚ διαφώνησαν ο καθένας για διαφορετικούς λόγους.Το φοιτητικό κίνημα περναέι κρίση καθότι θέλουν να το απομιζήσουν για ένα πινάκιο φακής με τους νόμους περί κατάαργησης του Ασύλου και το νομοσχέδιο Αθηνά και τις διαγραφές φοιτητών.Εδώ είναι που μπαίνει το ερώτημα?Μπορεί το φοιτητικό κίνημα για να επιβιώσει να μεταλλαχθεί άλλη μια φορά?όπως έκανε στο παρελθόν ή η ματαιότης και οι κακοί θα επικρατήσουν και απλά θα γίνει μια καλή μόστρα μιας επιχείρησης,που ετοιμάζονυ να κάνουν τα πανεπιστήμια.

Οι Αριστερές δράσεις δημοσιεύουν κάθε σχόλιο. Θεωρούμε ότι ο καθένας έχει το δικαίωμα να εκφράζει ελεύθερα τις απόψεις του. Ωστόσο, αυτό δεν σημαίνει ότι υιοθετούμε τις απόψεις αυτές καθώς εκφράζουν αποκλειστικά τον εκάστοτε σχολιαστή. Τα συκοφαντικά ή υβριστικά σχόλια θα διαγράφονται χωρίς προειδοποίηση.

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.